عبدالکریم قشیری
عبدالکریم قشیری، عبدالکریم بن هوازن بن عبدالملک بن طلحه نیشابوری، از بنی‌قشیر بن کعب، مکنی به ابوالقاسم و ملقب به زین‌الاسلام، از پارسایان و دانشمندان بزرگ دینی و در روزگار خود پیشوای مردم خراسان بود. وی در نیشابور اقامت داشت و در همان شهر درگذشت. از آثار او «التيسیر فی التفسیر»، «لطائف الاشارات»، «الرسالة القشیریة» و چند اثر دیگر در تفسیر و حدیث است.
زندگی
عبدالکریم بن هوازن بن عبدالملک بن طلحه قشیری نیشابوری از بنی‌قشیر بن کعب، مکنی به ابوالقاسم و ملقب به زین‌الاسلام بود. وی از پارسایان و دانشمندان بزرگ دینی به‌شمار می‌رفت و در دوران خود پیشوای مردم خراسان بود. قشیری در نیشابور اقامت داشت و در همان شهر درگذشت. تولد او در سال ۳۷۶ قمری و وفاتش در سال ۴۶۵ قمری ذکر شده است. سلطان آلب ارسلان او را بسیار احترام و اکرام می‌کرد.[۱]
قشیری از مشایخ خطیب بغدادی و داماد ابوعلی دقاق بود و علوم باطنی را از او فراگرفت.[۲]
آثار
از آثار عبدالکریم قشیری می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- التيسیر فی التفسیر: اثری خطی که «تفسیر کبیر» نیز نامیده شده است.
- لطائف الاشارات: اثری خطی که جلد نخست آن نیز در تفسیر است.
- الرسالة القشیریة: اثری چاپی.
- الضعفا و المتروکین فی رواة الحدیث.
- مختصر المحصل.
- المنتخب فی الحدیث.
- المؤتلف و المختلف.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عبدالکریم قشیری». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.