امام القاص
قاص احمد بن ابی‌احمد، مکنی به ابوالعباس طبری و ملقب به امام القاص، از پیشوایان مردم زمان خود و دارای تألیفاتی در فقه و ادبیات بود. او فقه را نزد ابوالعباس بن سریح آموخت و به مرتبه‌ای بلند در این دانش رسید. وی در هنگام قصه‌گویی از خاشع‌ترین مردم بود و سرانجام در طرسوس درگذشت.
زندگی
قاص احمد بن ابی‌احمد، مکنی به ابوالعباس طبری و ملقب به امام القاص، پیشوای مردم زمان خود بود. او فقه را نزد ابوالعباس بن سریح آموخت و در این علم به مرتبه‌ای بلند رسید. گروهی از عالمان نزد او شاگردی کردند که از جمله آنان ابوعلی طبری، معروف به زجاجی، بود. گفته شده است که ابوالعباس را قاص، به معنای داستان‌گو، می‌نامیدند؛ زیرا به دارالایلم و جبل رفت و لشکریان را که از آنجا به سوی روم حرکت می‌کردند، موعظه و اندرز گفت.[۱]
درگذشت
امام القاص هنگام قصه‌گویی از خاشع‌ترین مردم بود. بنا بر نقلی، هنگامی که در طرسوس برای مردم از عظمت و جلال و ملکوت خداوند سخن می‌گفت و از بأس، سطوت و جبروت او گفتگو می‌کرد، ناگهان حالش دگرگون شد و بیهوش بر زمین افتاد و درگذشت.[۲]
آثار
امام القاص تألیفاتی در فقه، فرائض و ادبیات داشت. از مشهورترین آثار او کتاب تلخیص بود که با وجود حجم اندک، از جامع‌ترین کتاب‌ها در اصول و فروع دانسته شده است. از دیگر آثار او کتاب مقنع در اصول فقه بود.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «امام القاص». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.