حبوه

حَبوَه یک اصطلاح فقهی در موضوع ارث است و به اموال به خصوص از میت اشاره دارد که به پسر بزرگتر متوفی داده می‌شود. این واژه در لغت به معنی دهش و بخشش است. بر اساس فقه شیعی، لباس‌های ویژه، انگشتر، شمشیر و قرآن متوفی جزء حبوه به حساب می‌آید. فقهای شیعه بر این باورند که اگر دو پسر بزرگ‌ترین اولاد متوفی بودند، بی‌آنکه یکی از دیگری بزرگتر باشد (که بندرت اتفاق می‌افتد) حبوه را میان آن دو تقسیم می‌کنند. در این حکم، ملاک بزرگ‌ترین پسر، در هنگام مرگ پدر است. در این که سلاح غیر از شمشیر نیز جزء حبوه محسوب شود محل اخلاف فقهای شیعه است.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ابن‌فرات». دایره‌المعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.