ابوالحسن فروغی
ابوالحسن فروغی، از آموزگاران و نویسندگان ایرانی بود. او در زمینه آموزش، فلسفه و ادبیات فعالیت داشت و مدتی ریاست دارالمعلمین عالی تهران و استادی دانشگاه تهران را بر عهده داشت. فروغی در سال ۱۳۳۸ش در تهران درگذشت.
زندگی
ابوالحسن فروغی در سال ۱۳۰۱ق در تهران متولد شد. پس از تحصیل علوم قدیمه و جدیده به تدریس تاریخ و جغرافیا پرداخت. وی مدتی رئیس دارالمعلمین عالی تهران (دانشسرای عالی) بود و در دوره ریاست او این مؤسسه رونق یافت.[۱]
فروغی در سال‌های پایانی زندگی کمتر به سرودن شعر می‌پرداخت و بیشتر به مطالعات و تألیفات فلسفی توجه داشت. او مدتی به استادی دانشگاه تهران منصوب شد و عضویت فرهنگستان نیز به او اعطا شد. سرانجام ابوالحسن فروغی در سال ۱۳۳۸ش در تهران درگذشت.[۲]
آثار
از آثار ابوالحسن فروغی، «مثنوی شیدوش و ناهید»، «سرمایه سعادت» و «اوراق مشوش» نام برده شده است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ابوالحسن فروغی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.