بایسنقر

بایسنقر، نوه تیمور گورکانی و فرزند شاهرخ، شاهزاده‌ای هنردوست و شاعر بود. او در خوشنویسی مهارت داشت و دربارش محل تجمع اهل ادب و هنر بود. وی در سال ۸۳۷ هجری قمری در هرات بر اثر سکته درگذشت.

زندگی

بایسُنقُر، فرزند شاهرخ و نوه تیمور گورکانی، در فاصله سال‌های ۸۰۲ تا ۸۳۷ هجری قمری می‌زیست. او پادشاهی خوش‌گذران بود، اما در عین حال ذوق ادبی و هنری داشت. بایسنقر خود شاعری آگاه به ادب فارسی بود و آثار فارسی را با دقت مطالعه می‌کرد. دربار او محل گردهمایی شاعران، مورخان، خوشنویسان و نقاشان ایرانی بود. وی در خوشنویسی مهارت داشت و به شش قلم خط می‌نوشت. رقم خوشنویسانه او بر طاق و پیرامون سردر مسجد گوهرشاد مشهد، که آیاتی از قرآن در آن نگاشته شده، همچنان دیده می‌شود. علت مرگ او سکته بود که در باغ سپید، در دارالسلطنه هرات رخ داد.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «بایسنقر». دایره‌المعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.