حسن بن زید بن حسن مجتبی
ابومحمد حسن بن زید بن حسن بن علی بن ابی‌طالب، حاکم وقت مدینه و پدر سیده نفیسه خاتون بود. گزارش شده است که او در سال ۸۳ قمری در مدینه زاده شد. وی از بزرگان سادات و بزرگ آل‌هاشم در عصر خود به‌حساب می‌آمد و پنج سال از طرف منصور عباسی والی مدینه اعلام شد. بعد از ۵ سال به جهت ترس خلیفه از اقداماتش، او را عزل نمود و در بغداد محبوس کرد. با آغاز خلافت مهدی عباسی، وی از زندان آزاد شد و در کنار خلیفه جای گرفت. درگذشت او در سال ۱۶۸ در حاجر (پنج میلی مدینه) در مسیر حج اعلام شده است.[۱]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «حسن بن زید بن حسن». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.