امالخیر رابعه عدویه
رابعه عدویه، با نام اصلی رابعه دختر اسماعیل عدوی قیسی، از زنان مشهور زاهد در سدههای نخستین اسلامی است.
زندگی
رابعه دختر اسماعیل از قبیله عدی از شاخههای قیس بود و کنیه او را «امّالخیر» نوشتهاند. وی در بصره متولد شد و در ادامه زندگی خود به بیتالمقدس رفت و در همانجا درگذشت. در منابع صوفیانه از او به عنوان یکی از چهرههای مشهور زهد و عبادت یاد شده است. در منابع آمده است که او را «رابعه» نامیدهاند زیرا چهارمین دختر پدرش بوده است. گفته شده او در سال ۱۳۵ قمری در گذشته است.[۱]
در گزارشهای مربوط به زندگی رابعه، نقلهای فراوانی درباره عبادت و پارسایی او آمده است. گفتهاند که او در شبانهروز هزار رکعت نماز میگزارد. در برخی نقلها آمده است که او میگفت این عبادت را نه برای پاداش، بلکه برای آن انجام میدهد که پیامبر اسلام در جهان دیگر از کردار او خشنود شود.[۲]
گفتارهایی اخلاقی و زاهدانه نیز به رابعه نسبت داده شده است. از جمله نقل شده است که میگفت: همانگونه که گناهان خود را پنهان میکنید، نیکیهای خود را نیز پنهان سازید. همچنین از او نقل شده است که در دعا میگفت: «خدایا، در نماز دلی حاضر عطا کن؛ یا نماز بیدلان را بپذیر.»[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «رابعه». دایرهالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.