ریش
ریش به موی چانه و زیر گونههای انسان گفته میشود که در عربی «لِحیه» نام دارد. در منابع اسلامی دربارهٔ نگهداری، کوتاه کردن و آراستن ریش و سبیل احادیثی نقل شده است و در آنها به رعایت اعتدال در اصلاح و پرهیز از برخی شیوههای ناپسند اشاره شده است.
مفهوم
ریش در زبان فارسی به موی چانه و زیر گونهها گفته میشود و در زبان عربی «لِحیه» نام دارد. برخی پژوهشگران این واژه را در اصل عربی دانستهاند. در منابع روایی و تاریخی نیز به آداب مربوط به ریش و سبیل اشاره شده و دربارهٔ اصلاح و نگهداری آن توصیههایی نقل شده است.[۱]
ریش در منابع اسلامی
در برخی روایات نقل شده است که در دورهای گروهی از مردم ریش خود را میتراشیدند و سبیل را تاب میدادند و این رفتار نکوهش شده است. در مقابل، در احادیثی دیگر توصیه شده است که سبیل کوتاه نگه داشته شود و ریش باقی بماند و مرتب گردد.[۲]
در منابع روایی نمونههایی از شیوههای اصلاح ریش نیز گزارش شده است. از جمله نقل شده است که برخی از امامان شیعه موهای گونه و زیر چانه را مرتب میکردند یا ریش خود را کوتاه میساختند و آن را به صورت منظم اصلاح میکردند. همچنین در روایتی آمده است که کوتاه کردن سبیل از سنتها دانسته شده و گرفتن موی دو طرف ریش جایز شمرده شده، در حالی که گرفتن موی جلوی چانه مناسب دانسته نشده است.[۳]
در برخی احادیث به آراستن و مرتب کردن ریش سفارش شده است. نقل شده است که وقتی شخصی با ریش بسیار بلند دیده شد، توصیه شد که ریش خود را مرتب کند و در حد اعتدال نگه دارد. همچنین گفته شده است که سبیل بسیار بلند مناسب نیست و باید کوتاه نگه داشته شود.[۴]
در روایاتی دیگر به برخی نکات رفتاری دربارهٔ ریش اشاره شده است؛ از جمله اینکه بازی کردن با ریش در هنگام نماز مناسب دانسته نشده است، زیرا ممکن است موجب حواسپرتی در عبادت شود. همچنین در برخی نقلها از زیادهروی در دست بردن در ریش نهی شده و آن را از عوامل کاهش زیبایی چهره دانستهاند.[۵]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ریش». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.