زهیر بن قین بجلی
زُهَیر بن قَین بَجَلی از اشراف و جنگاوران قبیله بجیله و از ساکنان کوفه بود که در واقعه کربلا از یاران برجسته حسین بن علی بهشمار آمد. او که در آغاز گرایش عثمانی داشت، پس از دیدار با حسین بن علی در مسیر بازگشت از حج به او پیوست و در نبرد کربلا از یاران وفادار وی شد و در همان نبرد کشته شد.
زندگی
زهیر بن قین بن قیس انماری بجلی از مردان شجاع و از اشراف قبیله خود بود و در کوفه زندگی میکرد. در آغاز گفته شده است که او گرایش عثمانی داشت و نسبت به خاندان علی دیدگاه مثبتی نداشت. با این حال در بازگشت از حج، هنگامی که کاروان او در مسیر با کاروان حسین بن علی که به سوی عراق حرکت میکرد روبهرو شد، دیداری میان آنان رخ داد که سبب تغییر موضع او گردید. در گزارشی از یکی از افراد قبیله بنیفزاره نقل شده است که آنان در راه بازگشت از حج همراه زهیر بودند و میکوشیدند از کاروان حسین بن علی فاصله بگیرند و در همان منزلگاهی که او فرود میآمد توقف نکنند. با این حال در یکی از منزلگاهها به سبب کمبود آب ناچار شدند در همان محل توقف کنند. در این هنگام فرستادهای از سوی حسین بن علی آمد و زهیر را فراخواند. زهیر ابتدا درنگ کرد، اما همسرش دلهم بنت عمرو او را به دیدار با حسین بن علی تشویق کرد. زهیر پس از این دیدار با حالتی شادمان بازگشت و تصمیم گرفت به او بپیوندد. پس از این تصمیم، زهیر دستور داد خیمهاش را در کنار خیمه حسین بن علی برپا کنند و برای آنکه خانوادهاش دچار آسیب نشوند، همسر خود را از همراهی با خویش بازداشت تا به خانوادهاش بازگردد. او همچنین به همراهان خود اعلام کرد که از آنان جدا میشود و هر کس بخواهد میتواند همراه او باشد.[۱]
در واقعه کربلا
در شب پیش از نبرد کربلا، هنگامی که حسین بن علی به یاران خود اجازه داد که در صورت تمایل از او جدا شوند، زهیر بن قین سخن گفت و وفاداری خود را اعلام کرد. در گزارشی آمده است که او بیان کرد اگر هزار بار کشته شود و دوباره زنده گردد، باز هم از یاری حسین بن علی دست نخواهد کشید. در روز نبرد نیز او از نخستین کسانی بود که با سخنرانی به نصیحت سپاه عمر بن سعد پرداخت و آنان را از جنگ بازداشت. در میدان نبرد نیز دلاوری بسیاری نشان داد و در منابع آمده است که شمار زیادی از جنگجویان سپاه مقابل را از پای درآورد. سرانجام زهیر بن قین در همان نبرد کشته شد.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «زهیر». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.