صفویان

صَفَویان دودمانی ایرانی بودند که از سال ۹۰۷ تا ۱۱۳۵ق بر ایران حکومت کردند. این سلسله نخستین حکومتی بود که پس از فروپاشی ساسانیان توانست بخش بزرگی از سرزمین ایران را تحت سلطهٔ واحد سیاسی قرار دهد.

نسب

نسب صفویان به شیخ صفی‌الدین اردبیلی، صوفی نامدار اردبیل، می‌رسد که در برخی منابع از نسل موسی کاظم دانسته شده است.

حکومت

حکومت صفویان با به قدرت رسیدن شاه اسماعیل یکم در سال ۹۰۷ق آغاز شد و تا سال ۱۱۳۵ق ادامه یافت. در این سال حکومت آنان در پی حملهٔ افغان‌ها سقوط کرد.

ویژگی‌ها

در دورهٔ صفویان علوم و معارف اسلامی، به‌ویژه فقه و اندیشه‌های شیعه، رونق فراوان یافت. در همین دوره مذهب شیعه در ایران به عنوان مذهب رسمی اعلام شد و با حمایت حکومت، عالمان شیعه توانستند آثار علمی متعددی در حوزه‌های مختلف تألیف و تدوین کنند.

پادشاهان صفوی

از پادشاهان این سلسله می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:

• شاه اسماعیل یکم
• شاه طهماسب یکم
• شاه اسماعیل دوم
• محمد خدابنده
• شاه عباس یکم
• شاه صفی
• شاه عباس دوم
• شاه سلیمان
• شاه سلطان حسین

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «صفویان». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.

— دودمان سلطنتی — صفویان تاریخ تأسیس: ۹۰۷ (قمری) تاریخ عزل: ۱۱۴۸ (قمری) تاریخ انحلال: ۱۲۰۰ (قمری)
بدون متصدی آخرین تصدی توسط: دودمان تیمور	دودمان حاکم بر ایران بزرگ ۹۰۷ – ۱۱۴۸ متصدی همزمان: هوتکیان (۱۱۳۵–۱۱۴۲)	پسین: افشاریان