صهیب بن سنان

صُهَیب بن سنان، مشهور به صهیب رومی، از صحابه پیامبر اسلام بود. او در انتخاب خلیفه سوم مسلمانان نقش فعال داشته است.

زندگی

صُهَیب بن سنان، مشهور به صهیب رومی، از صحابه پیامبر اسلام بود. وی در اصل از مردم عراق و ساکن نواحی کنار دجله در نزدیکی موصل بود، اما در کودکی در جریان یکی از جنگ‌های ایران و روم به اسارت رومیان درآمد و در سرزمین روم پرورش یافت؛ از این رو به «رومی» شهرت یافت و در گفتار عربی اندکی لکنت داشت. صهیب پس از اسارت، به وسیله یکی از افراد قبیله کلب همراه گروهی از بردگان به مکه آورده شد. سپس عبدالله بن جذعان او را خرید و آزاد کرد. وی از نخستین کسانی بود که در آغاز بعثت اسلام آورد و در این راه آزار و شکنجه‌های فراوانی از مشرکان مکه تحمل کرد. او به مدینه هجرت کرد و در جنگ بدر، احد و دیگر غزوات محمد حضور داشت. مسلمانان به سبب سختی‌هایی که در راه اسلام متحمل شده بود، او را گرامی می‌داشتند.

گزارش شده است که هنگام زخمی شدن عمر بن خطاب، وی صهیب را مأمور کرد تا تا زمان تعیین خلیفه پس از او، امامت جماعت مسلمانان را بر عهده داشته باشد. پس از درگذشت عمر، صهیب بر جنازه او نماز گزارد و بر او گریست.

درگذشت

صهیب در شوال سال ۳۸ هجری قمری، در هفتاد سالگی در مدینه درگذشت.

جایگاه در علم حدیث

در برخی منابع روایی شیعه، از جعفر صادق نقل شده است که دربارهٔ صهیب اظهار نارضایتی کرده است.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «صهیب». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.