ضرار بن عمرو غطفانی

ضِرار بن عَمرو غَطَفانی، از قاضیان و بزرگان معتزله و رئیس فرقه ضراریه بود.

زندگی

ضرار بن عمرو در آغاز شاگرد واصل بن عطا بود، اما بعدها در مسائلی همچون «خلق اعمال» و «انکار عذاب قبر» با او به مخالفت پرداخت. از دیگر آراء کلامی او این بود که امامت در غیر قریش، برتر از امامت در میان قریشیان است. در منابع تاریخی آمده است که احمد بن حنبل نزد قاضی «سعید بن عبدالرحمن» علیه ضرار بن عمرو گواهی داد و قاضی حکم به اعدام او صادر کرد. وی از دست حکومت گریخت و گفته شده است که یحیی بن خالد برمکی او را پناه داد و مخفی کرد. ضرار بن عمرو حدود سال ۱۹۰ هجری قمری درگذشت.

وی بیش از سی کتاب تألیف کرد و گروهی از وی پیروی کردند که به «ضراریه» شهرت یافتند. او مقالاتی نیز در رد دیدگاه‌های سایر معتزله نگاشت.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ضرار بن عمرو». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.