عبدالجبار رازی
عبدالجبار بن عبدالله بن علی قاری رازی، از فقیهان و عالمان امامی در شهرری در سده پنجم هجری بود. او از شاگردان برخی از عالمان برجسته امامیه، از جمله شیخ طوسی، قاضی ابنالبراج و شیخ سلار بهشمار میرفت و در حوزههای علمی زمان خود به تدریس و تألیف در فقه پرداخت.
زندگی
عبدالجبار بن عبدالله بن علی قاری رازی از عالمان برجسته امامیه در ری بود. وی نزد شماری از فقیهان نامدار امامی، از جمله شیخ طوسی (درگذشته ۴۶۰ق)، قاضی ابنالبراج (درگذشته ۴۸۱ق) و شیخ سلار (درگذشته ۴۴۸ق) دانش آموخت. گزارش شده است که همه آثار شیخ طوسی را نزد خود خوانده بود و در زمره شاگردان او قرار داشت.[۱]
تاریخ دقیق درگذشت او در منابع ذکر نشده است. با توجه به ارتباط علمی او با عالمانی که در نیمه دوم سده پنجم هجری میزیستهاند، احتمال داده میشود که وی از عالمان اواخر سده پنجم هجری بوده و شاید اوایل سده ششم هجری را نیز درک کرده باشد.[۲]
آثار
در منابع آمده است که در دوران فعالیت علمی او، بسیاری از عالمان و بزرگان زمان در مجلس درس او حاضر میشدند و از دانش او بهره میبردند. وی در فقه آثاری متعدد به زبانهای عربی و فارسی تألیف کرد. به گفته منابع، شیخ عبدالجبار رازی تألیفات فراوانی در فقه داشته است. این آثار را ابوالفتوح رازی از او روایت کرده است، اما نام و متن هیچیک از این نوشتهها در منابع بعدی بهطور مشخص در دسترس قرار نگرفته است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «رازی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.