عبدالله بن عمر عرجی
عبدالله بن عمر عرجی، شاعر و غزلسرای دوره اموی بود. او به دلیل زندگی در روستای عرج در نزدیکی طائف به این نام شهرت یافت. او در شعر خود از سبک عمر بن ابیربیعه پیروی میکرد و به شکار و بخشندگی شهرت داشت. عرجی سرانجام به تهمت قتل در مکه زندانی شد و در زندان درگذشت.
زندگی
عبدالله بن عمر بن عمرو بن عثمان بن عفان اموی قرشی عرجی در روستای عرج، از نواحی طائف، اقامت داشت و به همین دلیل به عرجی شهرت یافت. او شاعری غزلسرا بود و در سرودن شعر، شیوه عمر بن ابیربیعه را دنبال میکرد. در گزارشهای تاریخی، او فردی علاقهمند به شکار، دستودلباز و شجاع توصیف شده است. دیوان اشعار او گردآوری و به چاپ رسیده است. از ابیات معروف او میتوان به بیت زیر اشاره کرد:[۱]
| أضاعونی وأیَّ فتیً أضاعوا | لیومِ کریهةٍ وسِدادِ ثَغرِ |
محمد بن هشام، والی مکه، عرجی را به اتهام قتل غلامی متعلق به عبدالله بن عمر بن خطاب بازداشت و زندانی کرد. او تا پایان عمر در زندان ماند و در حدود سال ۱۲۰ قمری درگذشت.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عرجی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.