عراق

عراق سرزمینی در غرب آسیا است که در متون دینی و روایی، به ویژه در روایات منسوب به امامان شیعه، از جایگاه و اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این سرزمین در احادیث به عنوان مرکز تجمع شیعیان و محل وقوع رخدادهای آخرالزمانی پیش از ظهور مهدی معرفی شده است.

تاریخ و جغرافیا

عراق با نام رسمی جمهوری عراق، کشوری در خاورمیانه واقع در جنوب غربی آسیا و شمال غربی خلیج فارس است. مساحت این کشور ۱۶۷۶۱۸ مایل مربع (۴۳۴۱۲۸ کیلومتر مربع) و جمعیت آن به صورت تخمینی بر اساس آمارهای ۲۰۰۵ میلادی ۲۷٬۸۱۸٬۰۰۰ نفر است. پایتخت این کشور بغداد است و زبان رسمی آن عربی است. دین رسمی این کشور، اسلام با اکثریت شیعه است و در آن مسیحیان زیادی وجود دارند. واحد پول آنان دینار است. مسلمانان عرب، عراق را در قرن هفتم پس از میلاد فتح کردند و سلسله‌های مختلف مسلمان تا زمانی که مغول‌ها در سال ۱۲۵۸ به قدرت رسیدند، حکومت کردند. امپراتوری عثمانی در قرن شانزدهم کنترل را به دست گرفت و تا زمانی که بریتانیا این کشور را در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) اشغال کرد، حکومت کرد. بریتانیا در سال ۱۹۲۱ پادشاهی عراق را ایجاد کرد و در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵) دوباره عراق را اشغال کرد. پس از جنگ، سلطنت دوباره برقرار شد، اما یک انقلاب باعث سقوط آن در سال ۱۹۵۸ شد. پس از یک سری کودتاهای نظامی، حزب سوسیالیست بعث، کنترل را به دست گرفت و حکومت توتالیتر را در سال ۱۹۶۸ برقرار کرد. جنگ ایران و عراق در دهه ۱۹۸۰ و جنگ اول خلیج فارس در سال‌های ۱۹۹۰–۱۹۹۱ باعث مرگ و ویرانی گسترده شد.

جایگاه و اهمیت

در روایات، از عراق به عنوان پایگاه اصلی شیعیان یاد شده است. در گزارشی از جعفر صادق، هنگامی که دو تن از شیعیان کوفه نزد او حاضر شدند، او با خشنودی از اینکه موالیان (دوستان) وی در سرزمین عراق ساکن هستند، خداوند را سپاس گفت. همچنین در احادیثی، به ابراهیم وحی شده است که اهل عراق را نفرین نکند که این امر نشان‌دهنده نگاه خاص به این سرزمین در باورهای دینی است.

پیش‌گویی‌های آخرالزمانی

بخشی از روایات منسوب به امامان به وقایع پیش از قیام مهدی در عراق اختصاص دارد. بر اساس این پیش‌گویی‌ها، ناآرامی‌های گسترده‌ای در این سرزمین رخ خواهد داد که نشانه‌های آن عبارتند از:

• نشانه‌های آسمانی و زمینی: پدیدار شدن آتشی در آسمان، سرخی آسمان و وقوع خسوف یا فرو رفتن زمین در مناطقی مانند بغداد و بصره.
• درگیری‌های داخلی: گزارش‌هایی از وقوع خون‌ریزی‌های گسترده و کشتار در بصره و ویرانی خانه‌ها در این شهر آمده است که منجر به هراس و بی‌قراری عمومی در عراق می‌شود.
• تغییرات سیاسی: علی بن ابی‌طالب در روایتی، به تخریب و ناآرامی در عراق به دست دو تن اشاره کرده است که در جریان آن، افراد بسیاری کشته و مجروح خواهند شد.

در روایتی از جعفر صادق، هدف از این حوادث و هراس‌های فراگیر، هشدار به مردم برای پرهیز از گناه پیش از قیام مهدی ذکر شده است.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عراق». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.
• Group of writers (2006). "Iraq". Concise Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). USA: Encyclopædia Britannica.