علی بن محمد ماوردی
علی بن محمد ماوردی (۳۶۴–۴۵۰ق)، مشهور به ابوالحسن ماوردی، فقیه، قاضی و دانشمند شافعی در سده چهارم و پنجم هجری بود. او در بصره زاده شد و در آنجا و بغداد به تحصیل فقه پرداخت. ماوردی در شهرهای گوناگون منصب قضاوت داشت و سرانجام در بغداد اقامت گزید. در دوران خلافت القائم بامرالله عباسی، به جایگاه قاضی‌القضاتی رسید و نزد خلفا از منزلت برخوردار شد. او به فقه شافعی تعلق داشت و به تمایلات اعتزالی منسوب شده است. از آثار شناخته‌شده او می‌توان به الأحکام السلطانیة و أدب الدنیا والدین اشاره کرد.[۱]
زندگی و تحصیلات
ماوردی در بصره به دنیا آمد و در همان شهر نزد ابوالقاسم صیمری و در بغداد نزد ابوحامد اسفراینی فقه آموخت. او در شهرهای مختلف به قضاوت پرداخت و پس از مدتی در بغداد اقامت گزید. در دوره خلافت القائم بامرالله عباسی، منصب قاضی‌القضاتی را به دست آورد و در دربار خلفا جایگاه بلندی یافت.[۲]
مذهب و گرایش‌های کلامی
ماوردی از فقهای مذهب شافعی بود و در منابع، تمایل او به مذهب اعتزال نیز گزارش شده است.[۳]
درگذشت
ماوردی در سال ۴۵۰ق در بغداد درگذشت و در باب حرب به خاک سپرده شد.[۴]
آثار
از آثار منسوب به ماوردی می‌توان به این کتاب‌ها اشاره کرد:
- أدب الدنیا والدین
- الأحکام السلطانیة
- العیون و النکت
- الحاوی، در فقه شافعی
- نصیحة الملوک
- فی سیاسة الحکومات
- أعلام النبوة
- معرفة الفضائل
- الأمثال و الحکم
- الإقناع، در فقه
- قانون الوزارة و سیاسة الملک
- روضات الجنات
برای آگاهی بیشتر درباره زندگی و آثار او، به آثاری چون وفیات الأعیان و معجم المطبوعات نیز ارجاع داده شده است.[۵]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «علی بن محمد ماوردی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.