عماره بنت حمزه بن عبدالمطلب
عماره، دختر حمزه بن عبدالمطلب و سلمی بنت عمیس بود. او در کودکی، پس از مهاجرت حمزه به مدینه، در مکه ماند و پس از کشتهشدن حمزه، علی بن ابیطالب او را به مدینه برد. پس از آن، میان زید بن حارثه، جعفر بن ابیطالب و علی بن ابیطالب دربارهٔ سرپرستی او اختلاف شد و محمد، عماره را به جعفر سپرد. سپس او با سلمه بن امسلمه ازدواج کرد.
زندگی
هنگامی که حمزه به مدینه مهاجرت کرد، عماره به سبب خردسالی در مکه ماند. پس از کشتهشدن حمزه، علی بن ابیطالب با اجازه محمد به مکه رفت و عماره را به مدینه آورد. زید بن حارثه که وصی حمزه بود، خواستار سرپرستی عماره شد و گفت که او برادرزادهاش است و برای نگهداری از او اولویت دارد. جعفر بن ابیطالب نیز خود را برای سرپرستی عماره شایستهتر دانست، زیرا اسماء بنت عمیس، خاله عماره، همسر او بود و خاله را به منزله مادر دانست. علی بن ابیطالب گفت که از هر دو نفر مقدم است، زیرا عماره را از دست مشرکان نجات داده و به مدینه آورده است و از نظر خویشاوندی نیز آنان برتریای بر او ندارند. محمد پس از آگاهی از اختلاف، داوری کرد. او دربارهٔ زید به آزادشدگی او به دست خدا و محمد اشاره کرد، علی را برادر و یاور خود خواند و جعفر را به سبب شباهت در رفتار، چهره و ویژگیهای اخلاقی به خود نزدیک دانست. سپس به دلیل همسری اسماء بنت عمیس با جعفر، سرپرستی عماره را به جعفر سپرد.[۱]
پس از پیشنهاد ازدواج عماره با محمد، او گفت: «حمزه برادر رضاعی من است.» محمد پس از مدتی عماره را با سلمه بن امسلمه ازدواج داد.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عماره». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.