فضل بن عبدالرحمن بن عباس
فضل بن عبدالرحمن بن عباس، از سرشناس‌ترین افراد بنی‌هاشم در عصر خود و شاعر و دانشمند بود. او نخستین کسی بود که در سوگ زید بن علی بن حسین جامه سیاه پوشید و در مرثیه او قصیده‌ای طولانی سرود. شعر او از جایگاه والایی برخوردار بود و سیبویه نیز به شعر او استناد کرده است.
زندگی
فضل بن عبدالرحمن بن عباس بن ربیعة بن حارث بن عبدالمطلب از سرشناس‌ترین افراد بنی‌هاشم در عصر خود و شاعر و دانشمند بود. او نخستین کسی بود که در سوگ زید بن علی بن حسین جامه سیاه پوشید و در مرثیه او قصیده‌ای طولانی و نیکو سرود. شعر فضل از جایگاه والایی برخوردار بود و ادیبان در اشعار خود به آن تمثل می‌جستند. سیبویه نیز در آثار خود به شعر او استناد کرده است.[۱]
فضل در بصره و در کوی بنی‌تمیم سکونت داشت. هنگامی که هارون الرشید به‌شدت بنی‌هاشم را تعقیب می‌کرد، فضل پنهان شد. بنوتمیم مأموران هارون را به مخفیگاه او راهنمایی کردند و اموالش را به غارت بردند. فضل در چند بیت شعر آنان را نکوهش کرد که از آن جمله این بیت است: «اذا ما کنت متخذا خلیلاً فلا تجعل خلیلک من تمیم»[۲]
درگذشت
مرگ فضل بن عبدالرحمن بن عباس در حدود سال ۱۷۳ق مطابق با ۷۹۰م اتفاق افتاد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «فضل بن عبدالرحمن بن عباس». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.