قانون اساسی
قانون اساسی، مجموعهای از قواعد است که شکل حکومت، سازمان قوای سهگانه کشور و امتیازات و تکالیف افراد را نسبت به دولت بیان میکند.
شرایط قانون اساسی
قانون اساسی باید بر مجموعهای از اصول مشخص استوار باشد و مواد مختلف آن نتیجه منطقی همان اصول باشد. همچنین قانون اساسی یک کشور نباید صرفاً تقلیدی از قوانین اساسی کشورهای بیگانه باشد، بلکه باید با اوضاع سیاسی، اقتصادی، مذهبی و اخلاقی و درجه تمدن آن کشور مطابقت داشته باشد.[۱]
در قانون اساسی باید مسائل کلی قید شود و مسائل غیراساسی، از جمله شرایط انتخابات، سازمان وزارتخانهها و طرز محاکمه وزیران، به قوانین عادی واگذار شود. همچنین تمام مواد قانون اساسی باید قابل اجرا باشد و موادی که قابلیت اجرا ندارند، باید رسماً لغو یا اصلاح شوند. مقررات قانون اساسی باید واضح و روشن باشد تا تفسیر و تعبیر آنها موجب اختلاف میان طبقات مختلف کشور و احزاب سیاسی نشود. همچنین میان مواد مختلف قانون اساسی نباید اختلافی وجود داشته باشد.[۲]
در فصلبندی مطالب قانون اساسی باید ترتیب و نظم رعایت شود؛ بهگونهای که مطالب مختلف و نامرتبط در یک فصل گردآوری نشوند و مطالب مشابه و یکسان نیز از یکدیگر دور نیفتند و در فصل مناسب قرار گیرند.[۳]
تجدید نظر در قانون اساسی
تجدیدنظر در قانون اساسی مستلزم رعایت تشریفات خاصی است.[۴]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «قانون اساسی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.