لات
لات یکی از بت‌های مورد پرستش عرب‌های پیش از اسلام بود که به‌ویژه قبیله ثقیف در طائف آن را می‌پرستیدند. نام این بت در آیه ۱۹ سوره نجم، در کنار عُزّی و مَناة، آمده است. بنا بر گزارشی از ابن کلبی، لات سنگی مکعب‌شکل در طائف بود که برای آن بتکده‌ای ساخته بودند و بنی‌عتّاب بن مالک نگهبانی آن را بر عهده داشتند. پس از اسلام آوردن قبیله ثقیف، محمد، مغیرة بن شعبه را مأمور کرد تا بت لات را ویران کند و بسوزاند.[۱]
نام و جایگاه لات
طبرسی در تفسیر آیه «أَفَرَأَیْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّى» (نجم: ۱۹) نقل کرده است که به گفته برخی، عرب‌های پیش از اسلام لات و عُزّی را دختران خدا می‌پنداشتند؛ ازاین‌رو، نام لات را مؤنثِ «الله» و نام عُزّی را مؤنثِ «أعزّ» می‌دانستند. این گزارش در تفسیر مجمع‌البیان آمده است.[۲]
بتکده و ویرانی لات
ابن کلبی در کتاب الأصنام گزارش کرده است که لات سنگی مکعب‌شکل در طائف بود و بنی‌عتّاب بن مالک نگهبانی آن را بر عهده داشتند. بر آن سنگ بتکده‌ای ساخته بودند که قریش و دیگر قبایل عرب آن را بزرگ می‌شمردند. بر پایه همین گزارش، برخی نام‌های عربی، مانند زیداللات و تیم‌اللات، با نام این بت ترکیب می‌شدند.
لات تا زمان اسلام آوردن قبیله ثقیف همچنان مورد پرستش بود. پس از آن، پیامبر اسلام مغیرة بن شعبه را مأمور کرد تا آن را ویران کند و به آتش بکشد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «لات». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.