محمدباقر مجلسی
محمدباقر مجلسی (۱۰۳۷–۱۱۱۱ق)، معروف به علامه مجلسی، از عالمان برجسته شیعه در دوره صفویه بود. او در اصفهان زاده شد و در همان شهر درگذشت. مجلسی در اواخر حکومت شاه سلیمان و بخش عمده‌ای از دوران شاه سلطان حسین صفوی، منصب شیخ‌الاسلامی و امامت جمعه اصفهان را بر عهده داشت و در امور دینی و سیاسی نفوذ فراوانی یافت. از آثار شناخته‌شده او می‌توان به مجموعه عربی بحارالانوار و کتاب‌های فارسیِ حق‌الیقین، حلیةالمتقین، حیاةالقلوب، عین‌الحیاة و جلاءالعیون اشاره کرد.[۱]
زندگی و جایگاه دینی
محمدباقر بن محمدتقی مجلسی در سال ۱۰۳۷ قمری در اصفهان متولد شد و در سال ۱۱۱۱ قمری در همان شهر درگذشت. او در اواخر دوره شاه سلیمان صفوی و بخش عمده‌ای از سلطنت شاه سلطان حسین، منصب شیخ‌الاسلامی و امامت جمعه را بر عهده داشت. مجلسی در آن دوره از جایگاه علمی و نفوذ سیاسی برخوردار بود و در امور دینی کشور نقش مؤثری ایفا می‌کرد.[۲]
آثار
مجلسی آثار متعددی به زبان عربی و فارسی نوشت. مشهورترین اثر او، مجموعه حدیثی عربیِ بحارالانوار است که از آثار جامع حدیثی شیعه به شمار می‌رود. بخش مهمی از دیگر آثار او به زبان فارسی ساده نوشته شده‌اند؛ از جمله:
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «محمدباقر مجلسی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.