ملا علی کنی
ملا علی کنی، با نام کامل ملا علی بن قربانعلی بن قاسم بن محمدعلی آملی کنی تهرانی، از فقیهان بزرگ امامیه در نیمه دوم سده سیزدهم قمری بود. او در سال ۱۲۲۰ قمری در کن، از روستاهای تهران، زاده شد و پس از تحصیل علوم دینی در نجف و شاگردی نزد محمدحسن نجفی، صاحب جواهر، و دریافت اجازه اجتهاد از او، به تهران بازگشت. ملا علی کنی در دوره ناصرالدین‌شاه قاجار جایگاه اجتماعی برجسته‌ای یافت. از آثار او می‌توان به «القضاء»، «البیع و الخیارات»، «تحقیق الدلائل فی شرح تلخیص المسائل» و «توضیح المقال فی علم الدرایة و الرجال» اشاره کرد. او در سال ۱۳۰۶ قمری در تهران درگذشت.[۱]
زندگی و تحصیلات
ملا علی بن قربانعلی بن قاسم بن محمدعلی آملی کنی تهرانی در سال ۱۲۲۰ قمری در کن، از روستاهای تهران، متولد شد. تحصیلات علمی خود را در نجف گذراند و نزد محمدحسن نجفی، مشهور به صاحب جواهر، به تحصیل پرداخت و از او اجازه اجتهاد دریافت کرد. سپس به تهران بازگشت و در دوره ناصرالدین‌شاه قاجار به جایگاه اجتماعی برجسته‌ای دست یافت. در منبع، به برخورداری او از ثروت و مکنت فراوان نیز اشاره شده است.[۲]
آثار
از آثار ملا علی کنی می‌توان به این کتاب‌ها اشاره کرد:
- «القضاء»
- «البیع و الخیارات»
- «تحقیق الدلائل فی شرح تلخیص المسائل»
- «توضیح المقال فی علم الدرایة و الرجال»[۳]
درگذشت
ملا علی کنی در سال ۱۳۰۶ قمری در تهران درگذشت.[۴]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ملا علی کنی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.