ناهید فاتحی کرجو
ناهید فاتحی کرجو (۱۳۴۴–۱۳۶۱ش) از کشتگان شاخص جنگ ایران و عراق در کردستان است که به دلیل مقاومت سرسختانه در برابر گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی مورد شکنجه قرار گرفت و به «سمیه کردستان» شهرت یافت.
زندگینامه
ناهید فاتحی کرجو در ۴ تیر ۱۳۴۴ش در شهر سنندج در خانواده‌ای مذهبی زاده شد. پدرش محمد، از پرسنل ژاندارمری و اهل تسنن، و مادرش سیده زینب، زنی شیعه بود. با اوج‌گیری تحولات ایران در سال ۱۳۵۷، ناهید که در سنین نوجوانی بود، به صف مبارزان سیاسی پیوست. او در تظاهرات علیه حکومت پهلوی در سنندج حضوری فعال داشت و یک بار نیز توسط مأموران مورد ضرب و شتم شدید با باتوم قرار گرفت.[۱]
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران و با شروع فتنه گروه‌های ضدانقلاب در کردستان، ناهید همکاری خود را با نیروهای ارتش، سپاه و بسیج آغاز کرد. این فعالیت‌ها و بصیرت او، خشم گروهک‌های ضدانقلاب به‌ویژه «کومله» را برانگیخت. در زمستان سال ۱۳۶۰ش، ناهید که به شدت بیمار بود، برای مراجعه به درمانگاهی در میدان مرکزی سنندج از خانه خارج شد، اما در راه توسط چهار نفر ربوده شد. پس از ربودن او، خانواده‌اش بارها توسط گروه‌های ناشناس تهدید شدند تا دست از حمایت از انقلاب بردارند.[۱]
کشته شدن
دوران اسارت ناهید ۱۱ ماه به طول انجامید. در این مدت، ضدانقلاب برای درهم شکستن اراده او، وی را با دستان بسته و سرِ تراشیده در روستاهای کردستان می‌گرداندند و او را «جاسوس خمینی» خطاب می‌کردند. گفته شده است که شکنجه‌گران شرط آزادی او را توهین به خمینی قرار داده بودند، اما او با استقامتی مثال‌زدنی از این امر خودداری کرد.[۱] دربارهٔ نحوه کشته شدن او گزارش شده که پیکر مجروح و کبود او با سری شکسته و تراشیده در سنگلاخ‌های اطراف روستای «هشمیز» پیدا شد. برخی روایات حاکی از آن است که او را زنده به گور کرده‌اند.[۱]
به دلیل شرایط حاد امنیتی در کردستان و فشارهای مضاعف گروهک‌ها بر خانواده پی، مادرش ناچار شد پیکر ناهید را به تهران منتقل کند. او در قطعه شهدای انقلاب (بهشت زهرای تهران) به خاک سپرده شد.[۱]