کفن

کفن پارچه یا پوششی است که بدن فرد درگذشته را با آن می‌پوشانند و به خاک می‌سپارند. در فقه اسلامی، کفن کردن از واجبات تجهیز میت است. در فقه شیعه، کفن واجب از سه بخش تشکیل می‌شود: مئزر، قمیص و ازار. برای کفن شرایطی از جمله پاک بودن، غصبی نبودن و ساتر بودن ذکر شده است. در منابع فقهی، هزینه کفن از اصل ترکه میت و پیش از اجرای وصیت و پرداخت بدهی‌ها برداشته می‌شود. واژه کفن در لغت نیز به معنای پوشاندن و ستر کردن است.

احکام کفن

کفن کردن میت از واجبات تجهیز او در شریعت اسلام است. کفن واجب در فقه شیعه از سه پارچه تشکیل می‌شود:

1. **مئزر:** پارچه‌ای که از ناف تا زانو را بپوشاند.
2. **قمیص:** پارچه‌ای که از زیر گلو تا نیمه ساق پا امتداد داشته باشد.
3. **ازار:** پارچه‌ای که تمام بدن را بپوشاند.

هر سه پارچه باید به اندازه‌ای ضخیم باشند که بدن را بپوشانند. همچنین، کفن نباید از پوست مردار باشد و باید پاک و غیرغصبی باشد؛ استفاده از حریر خالص یا پارچه طلاکوب‌شده نیز جایز نیست. بنا بر گزارش منبع، در حالت اضطرار، جز در مورد کفن مردار یا غصبی، برخی از این محدودیت‌ها برداشته می‌شود.

هزینه کفن زن بر عهده شوهر اوست، هرچند زن از تمکن مالی برخوردار باشد. همچنین، هزینه کفن از اصل ترکه میت و پیش از اجرای وصیت و پرداخت بدهی‌های او برداشت می‌شود.

معنای لغوی و کاربرد در حدیث

کفن در لغت به معنای پوشاندن و ستر کردن است. برای نمونه، عبارت «کَفَنَ الجَمْرَ بِالرَّماد» به معنای پوشاندن اخگر با خاکستر و عبارت «کَفَنَ المَیِّتَ» به معنای پوشاندن بدن مرده با پارچه مخصوص است.

در حدیثی از پیامبر اسلام آمده است:

إذا کفّن أحدکم أخاه فلیحسن کفنه.

مضمون حدیث این است که هرگاه کسی برادر خود را کفن می‌کند، باید کفن کردن او را به نیکویی انجام دهد.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «کفن». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.