زاذان کندی

زاذان کندی از مشاهیر تابعین و از راویان حدیث در کوفه بود. او در آغاز جوانی به موسیقی و طنبورنوازی گرایش داشت، اما پس از برخورد با عبدالله بن مسعود توبه کرد و به مسیر دینداری و روایت حدیث روی آورد.

زندگی

ابوعبدالله زاذان کندی از تابعین مشهور به‌شمار می‌رفت. او از موالی قبیله کِنده و ساکن کوفه بود و در منابع تاریخی با کنیه‌های ابوعمرو و گاه ابوعبدالله یاد شده است. در برخی منابع آمده است که او بزاز (پارچه‌فروش) بوده و از جمعی از تابعین روایت حدیث نقل کرده است.

در روایتی که در برخی منابع نقل شده، زاذان خود گفته است که در جوانی خوش‌چهره و خوش‌آواز بوده و تنبور را به خوبی می‌نواخته است. روزی همراه یکی از دوستانش در باغی نشسته و مشغول ساز و نوشیدن بودند که عبدالله بن مسعود از آنجا عبور کرد. هنگامی که صدای آواز او را شنید نزد آنان آمد، ساز را شکست و به او گفت اگر این صدای خوش را در تلاوت قرآن به کار می‌بردی، انسان بزرگی می‌شدی. زاذان پس از این سخن متأثر شد و به دنبال عبدالله بن مسعود رفت و در خانه او به دست وی توبه کرد. پس از آن مسیر زندگی خود را تغییر داد و به نقل حدیث و امور دینی پرداخت و در میان راویان حدیث شناخته شد.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «زاذان». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.