عمران بن شاهین
عمران بن شاهین بنیانگذار و نخستین حاکم سلسله شاهینیه (امیران بطیحه) در منطقه بطایح واقع در میان واسط و بصره بود. او پس از فرار به نیزارهای بطیحه، گروهی از ماهیگیران و راهزنان را گرد آورد و حکومتی مستقل تشکیل داد. وی سپاهیان معزالدوله دیلمی را شکست داد و پس از برقراری صلح، نزدیک به چهل سال بر این منطقه حکومت کرد.
زندگی
عمران بن شاهین در اصل از اهالی روستای جامده در حومه واسط بود و نسب مشخصی نداشت، اما در سواد عراق پرورش یافت و به قبیله بنیسلیم منسوب بود. او به دلیل ارتکاب قتل در میان قبیله خود، به نیزارها و باتلاقهای منطقه بطایح (ناحیهای گسترده میان واسط و بصره) گریخت و به صید ماهی و پرندگان روی آورد. با گذشت زمان، جمعی از صیادان و سپس گروهی از راهزنان به او پیوستند و او با رهبری این افراد، پایههای یک تشکیلات و دولت محلی را در آن منطقه بنا نهاد، به گونهای که حاکمیت وابسته به عباسیان در واسط از مهار او ناتوان شد و وی استقلال خود را در بخشی از بطایح تثبیت کرد.[۱]
درگیری با آلبویه
معزالدوله دیلمی در سال ۳۳۸ قمری (نخستین سال تسلطش بر عراق) لشکری را از بغداد برای سرکوب عمران بن شاهین فرستاد، اما شکست خورد و عقبنشینی کرد. پس از نبردهای متعدد میان دو طرف، حکومت بغداد ناچار شد با عمران صلح کند و پذیرفت که منطقه بطایح بهطور کامل تحت حاکمیت او باشد. تلاشهای بعدی معزالدوله و فرزندش برای تسلیم کردن او نیز بینتیجه ماند و عمران به مدت چهل سال حکومت مستقلی در این قلمرو داشت تا آنکه به مرگ طبیعی درگذشت. فرزندانش مدتی حکومت را ادامه دادند، اما دولت شاهینیان دیری نپایید و سرانجام منقرض شد.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عمران». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.