فضل بن عبدالرحمن بن عباس
فضل بن عبدالرحمن بن عباس، فضل بن عبدالرحمن بن عباس بن ربیعة بن حارث بن عبدالمطلب، از سرشناسترین افراد بنیهاشم در عصر خود و شاعر و دانشمند بود. او نخستین کسی بود که در سوگ زید بن علی بن حسین جامه سیاه پوشید و در مرثیه او قصیدهای طولانی سرود. شعر او از جایگاه والایی برخوردار بود و سیبویه نیز به شعر او استناد کرده است. فضل در بصره و در کوی بنیتمیم سکونت داشت و در جریان تعقیب بنیهاشم به فرمان هارون الرشید پنهان شد. بنوتمیم مخفیگاه او را به مأموران هارون نشان دادند و اموالش را غارت کردند. او در واکنش، آنان را در اشعاری نکوهش کرد. فضل در حدود سال ۱۷۳ق مطابق با ۷۹۰م درگذشت.
زندگی
فضل بن عبدالرحمن بن عباس بن ربیعة بن حارث بن عبدالمطلب از سرشناسترین افراد بنیهاشم در عصر خود و شاعر و دانشمند بود. او نخستین کسی بود که در سوگ زید بن علی بن حسین جامه سیاه پوشید و در مرثیه او قصیدهای طولانی و نیکو سرود. شعر فضل از جایگاه والایی برخوردار بود و ادیبان در اشعار خود به آن تمثل میجستند. سیبویه نیز در آثار خود به شعر او استناد کرده است.[۱] فضل در بصره و در کوی بنیتمیم سکونت داشت. هنگامی که هارون الرشید بهشدت بنیهاشم را تعقیب میکرد، فضل پنهان شد. بنوتمیم مأموران هارون را به مخفیگاه او راهنمایی کردند و اموالش را به غارت بردند. فضل در چند بیت شعر آنان را نکوهش کرد که از آن جمله این بیت است: «اذا ما کنت متخذا خلیلاً فلا تجعل خلیلک من تمیم»[۲] مرگ فضل بن عبدالرحمن بن عباس در حدود سال ۱۷۳ق مطابق با ۷۹۰م اتفاق افتاد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «فضل بن عبدالرحمن بن عباس». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.