|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
بشر حافی: تفاوت میان نسخهها
(ابرابزار) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''بشر حافی'''، صوفی و زاهد سده دوم هجری، از شاگردان [[موسی بن جعفر]] و از علما و محدثان بوده است. وی به سبب [[توبه]] و پای برهنه زیستن شهرت یافته و در [[بغداد]] اقامت داشت. ارادتی ویژه به [[اهلبیت|اهلبیت پیامبر]] نشان میداد و در [[تصوف]] مشرب معامله داشت. | |||
== زندگی == | == زندگی == | ||
بشر حافی، مکنی به ابونصر، از صوفیان متقدم و زهاد معروف و از علما و محدثان سده دوم هجری بود. او در دهکدهای نزدیک [[مرو]] متولد شد و بعدها در [[بغداد]] ساکن گردید. در سالهای اولیه زندگی، به لهو و لعب و مشاغل غیرمستحب مشغول بود، اما پس از دیداری با [[موسی کاظم]]، به توبه گرایید و از آن زمان همواره پای برهنه میزیست. یکی از روایات مشهور درباره توبه وی چنین است که موسی بن جعفر هنگام عبور از خانه بشر، آواز [[غنا (موسیقی)|غنا]] و ساز شنید و با [[بردهداری|کنیزی]] که در دروازه ایستاده بود سخنی گفت که سبب بیداری و روی آوردن بشر به [[زهد]] شد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرهالمعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref> | |||
در | روایتی دیگر بیان میکند که او کاغذی با نام خدا را از زمین برداشت، معطر ساخت و در شکاف دیوار گذاشت و در خواب شنید که خدا نامش را در دنیا و آخرت معطر خواهد ساخت. این روایات نشاندهنده تعهد و انقطاع او از دنیا بود. بشر حافی به سبب پای برهنه زیستن، «حافی» نامیده شد و هیچگاه کفش بر پای نمیکرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرهالمعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref> | ||
== درگذشت == | |||
محل و زمان درگذشت او مورد اختلاف است؛ برخی منابع درگذشت وی را روز چهارشنبه دهم محرم سال ۲۲۷ قمری و برخی دیگر ربیعالثانی یا رمضان سال ۲۲۶ قمری ذکر کردهاند. محل درگذشت غالباً [[بغداد]] و مدفن او نیز در همان شهر گزارش شده است، اما برخی منابع [[شوشتر]] و گاهی [[مرو]] را محل درگذشت وی دانستهاند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرهالمعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref> | |||
== در تصوف == | |||
بشر حافی از طبقه اول [[صوفیان]] محسوب میشد و با [[فضیل بن عیاض]] مصاحب بود. وی در تصوف مشرب «معامله» داشت و از غله بغداد بهره نمیبرد. همچنین به ارادت ویژهای به [[اهل بیت]] پیامبر و موسی کاظم داشت و از علما و محدثان همعصر خود احادیثی شنیده بود، اما خود کمتر به نقل حدیث میپرداخت.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرهالمعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref> | |||
== میراث == | |||
بشر حافی داراي سه خواهرزاده عابده به نامهای مفنعه، مخّه و زبده بود که شرح زهد آنان در منابع عرفانی آمده است. آثار متعددی به نام او در فهرستها آمده است که از جمله آنها کتاب «الزهد» است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرهالمعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref> | بشر حافی داراي سه خواهرزاده عابده به نامهای مفنعه، مخّه و زبده بود که شرح زهد آنان در منابع عرفانی آمده است. آثار متعددی به نام او در فهرستها آمده است که از جمله آنها کتاب «الزهد» است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرهالمعارف جامع اسلامی|ف=بشر حافی}}</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۲۲
بشر حافی، صوفی و زاهد سده دوم هجری، از شاگردان موسی بن جعفر و از علما و محدثان بوده است. وی به سبب توبه و پای برهنه زیستن شهرت یافته و در بغداد اقامت داشت. ارادتی ویژه به اهلبیت پیامبر نشان میداد و در تصوف مشرب معامله داشت.
زندگی
بشر حافی، مکنی به ابونصر، از صوفیان متقدم و زهاد معروف و از علما و محدثان سده دوم هجری بود. او در دهکدهای نزدیک مرو متولد شد و بعدها در بغداد ساکن گردید. در سالهای اولیه زندگی، به لهو و لعب و مشاغل غیرمستحب مشغول بود، اما پس از دیداری با موسی کاظم، به توبه گرایید و از آن زمان همواره پای برهنه میزیست. یکی از روایات مشهور درباره توبه وی چنین است که موسی بن جعفر هنگام عبور از خانه بشر، آواز غنا و ساز شنید و با کنیزی که در دروازه ایستاده بود سخنی گفت که سبب بیداری و روی آوردن بشر به زهد شد.[۱]
روایتی دیگر بیان میکند که او کاغذی با نام خدا را از زمین برداشت، معطر ساخت و در شکاف دیوار گذاشت و در خواب شنید که خدا نامش را در دنیا و آخرت معطر خواهد ساخت. این روایات نشاندهنده تعهد و انقطاع او از دنیا بود. بشر حافی به سبب پای برهنه زیستن، «حافی» نامیده شد و هیچگاه کفش بر پای نمیکرد.[۲]
درگذشت
محل و زمان درگذشت او مورد اختلاف است؛ برخی منابع درگذشت وی را روز چهارشنبه دهم محرم سال ۲۲۷ قمری و برخی دیگر ربیعالثانی یا رمضان سال ۲۲۶ قمری ذکر کردهاند. محل درگذشت غالباً بغداد و مدفن او نیز در همان شهر گزارش شده است، اما برخی منابع شوشتر و گاهی مرو را محل درگذشت وی دانستهاند.[۳]
در تصوف
بشر حافی از طبقه اول صوفیان محسوب میشد و با فضیل بن عیاض مصاحب بود. وی در تصوف مشرب «معامله» داشت و از غله بغداد بهره نمیبرد. همچنین به ارادت ویژهای به اهل بیت پیامبر و موسی کاظم داشت و از علما و محدثان همعصر خود احادیثی شنیده بود، اما خود کمتر به نقل حدیث میپرداخت.[۴]
میراث
بشر حافی داراي سه خواهرزاده عابده به نامهای مفنعه، مخّه و زبده بود که شرح زهد آنان در منابع عرفانی آمده است. آثار متعددی به نام او در فهرستها آمده است که از جمله آنها کتاب «الزهد» است.[۵]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «بشر حافی». دایرهالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.