مرضیه حدیدچی: تفاوت میان نسخهها
Seyed Ehsan (بحث | مشارکتها) ابرابزار |
Seyed Ehsan (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{پانویس|۲}} | {{پانویس|۲}} | ||
[[رده:سیاستمداران اهل ایران]] | |||
[[رده:اهالی همدان]] | |||
[[رده:اهالی تهران]] | |||
[[رده:نظامیان اهل ایران]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۰۱
مرضیه حدیدچی دباغ (۱۳۱۸–۱۳۹۵) از فعالان سیاسی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ و از چهرههای سیاسی جمهوری اسلامی ایران بود. او در دورههایی مسئولیتهایی در نهادهای انقلابی بر عهده داشت و سه دوره نماینده مجلس شورای اسلامی بود. اطلاعات مربوط به زندگی و فعالیتهای او عمدتاً بر پایه خاطرات منتشرشده، مصاحبهها و پژوهشهای تاریخی معاصر ایران است.
زندگی
مرضیه حدیدچی در سال ۱۳۱۸ در همدان متولد شد. پدر او علی پاشا حدیدچی کتابفروش بود و مادرش فاطمه احمدی به آموزش قرآن به زنان محله میپرداخت.[۱] او در ۱۴سالگی با محمدحسن دباغ ازدواج کرد و به تهران رفت. حاصل این ازدواج هشت فرزند بود.[۲] او تحصیلات ابتدایی خود را در مکتبخانه آغاز کرد. پس از ازدواج، به فراگیری علوم دینی پرداخت و نزد استادانی از جمله سیدمحمدرضا سعیدی به تحصیل ادامه داد.[۳]
مبارزات سیاسی
فعالیت سیاسی او با توزیع اعلامیههای سید روحالله خمینی آغاز شد. پس از بازداشت توسط ساواک، در سال ۱۳۵۳ با گذرنامه جعلی از کشور خارج شد و مدتی در اروپا و سپس در لبنان و سوریه به فعالیت سیاسی و آموزش نظامی پرداخت. در این دوره با محمد منتظری همکاری داشت و در انتشار و انتقال آثار خمینی نقش ایفا کرد. او در سال ۱۳۵۶ در فعالیتهای اعتراضی ایرانیان خارج از کشور در لندن و پاریس مشارکت داشت.[۴]
پس از بازگشت به ایران، به ریاست زندانهای زنان تهران و سپس فرماندهی سپاه همدان منصوب شد. در جریان درگیریهای غرب کشور مجروح شد و پس از آن مسئولیت بسیج خواهران را بر عهده گرفت.[۵] او سه دوره نماینده مجلس شورای اسلامی بود و در مراکز آموزشی از جمله دانشگاه علم و صنعت ایران به تدریس علوم دینی پرداخت. همچنین عضو شورای مرکزی جمعیت زنان جمهوری اسلامی بود.[۶] در سال ۱۳۶۷، به همراه هیئتی برای ابلاغ پیام خمینی به میخائیل گورباچف به مسکو اعزام شد.[۷] او بعدها ششدانگ یک واحد مسکونی را وقف حرم روحالله خمینی کرد.[۸]
درگذشت
وی در ۲۷ آبان ۱۳۹۵ پس از یک دوره بیماری درگذشت.
منابع
- ↑ «جایی برای پرگشودن روح دخترکی جسور». ندا (۱۶): ۱۱. ۱۳۹۵.
- ↑ «هیچوقت پشیمان نشدم». ندا (۱۶): ۱۳–۱۴. ۱۳۹۵.
- ↑ کاظمی، محسن (۱۳۸۴). خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ). سوره مهر. ص. ۱۷.
- ↑ طباطبایی، فاطمه (۱۳۹۵). «روایتی از گلایه خانم دباغ». ندا (۱۶): ۵۴.
- ↑ کاظمی، محسن (۱۳۸۴). خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ). سوره مهر. ص. ۲۳۵–۲۳۶.
- ↑ کاظمی، محسن (۱۳۸۴). خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ). سوره مهر. ص. ۱۷.
- ↑ کاظمی، محسن (۱۳۸۴). خاطرات مرضیه حدیدچی (دباغ). سوره مهر. ص. ۲۴۷–۲۶۴.
- ↑ مصطفی میردامادی (۱۳۸۲). واقفان مؤمنه از تهران. سازمان اوقاف و امور خیریه استان تهران. ص. ۷۷.