صفا و مروه

صَفا و مروه نام دو کوه در مکه در کنار مسجدالحرام است. فاصلهٔ کوه صفا تا کوه مروه حدود ۳۵۰ متر و نیم است و سعی میان این دو کوه از اعمال واجب در حج و عمره به‌شمار می‌رود.

در منابع اسلامی

«صفا» در اصل به معنای سنگ صاف و صیقلی است و «مروه» به سنگ نرم یا سنگریزه گفته می‌شود. این دو مکان از شعائر الهی به‌شمار آمده‌اند و در قرآن از آن‌ها یاد شده است: «إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِن شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَیْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَیْهِ أَن یَطَّوَّفَ بِهِمَا^[؟–؟]». در روایتی از جعفر صادق آمده است که هیچ موضعی نزد خداوند محبوب‌تر از مسعی، یعنی محل سعی میان صفا و مروه، نیست؛ زیرا در آنجا هر گردنکش و متکبری خوار و رام می‌شود.

سبب نزول آیه

در برخی روایات آمده است که مسلمانان در آغاز گمان می‌کردند صفا و مروه و سعی میان آن دو از رسوم جاهلیت است. از این‌رو این آیه نازل شد تا روشن سازد که صفا و مروه از شعائر الهی‌اند و سعی میان آن‌ها از مناسک مشروع الهی است. به نقلی دیگر، در دوران جاهلیت بر کوه صفا بتی به نام «اساف» و بر مروه بتی به نام «نائله» قرار داشت و مشرکان هنگام طواف میان آن دو دست بر آن بت‌ها می‌مالیدند. به همین سبب سعی میان صفا و مروه برای مسلمانان ناخوشایند می‌نمود تا این آیه نازل شد و اصالت این عمل را در آیین اسلام تأیید کرد.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «صفا». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.