مسابقه دانش‌دخت
اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما می‌توانید در مسابقه مقاله‌نویسی دانش‌دخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهره‌مند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقه‌مندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد.
بدون جعبه اطلاعات
بدون تصویر
غیراستاندارد

مشرک: تفاوت میان نسخه‌ها

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(صفحه‌ای تازه حاوی «'''مشرکان''' ({{Lang-ar|الْمُشْرِکِین}}، {{Lang-ar|الْمُشْرِکُون}}، یا به صورت مفرد {{Lang-ar|مُشْرِک}}) یا به صورت مفرد، '''مشرک'''، جمعیتی از اعراب بودند که در اوایل قرن هفتم میلادی با پیامبر اسلام محمد و پیروان او که مسلمانان نام داشتند، به مخالفت پ...» ایجاد کرد)
 
 
(۵ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۲: خط ۲:


== لغت‌شناسی ==
== لغت‌شناسی ==
کلمه ''مشرکان'' از ''شرک'' گرفته شده‌است.<ref name="Quran 4 U 9">{{Cite web|last=Ibn Kathir|authorlink=Ibn Kathir|title=Tafsir Ibn Kathir (English): Surah Al Tawbah|url=http://www.quran4u.com/Tafsir%20Ibn%20Kathir/009%20Taubah.htm|accessdate=11 March 2020|website=Quran 4 U|publisher=[[Tafsir]]}}</ref> {{صا|۹:۱–۱۵}}این اصطلاح گاهی به «مشرکین» نیز ترجمه می‌شود. مشرکین مکه که مخالف اسلام بودند در ابتدا ''مشرکین'' بودند.{{Sfn|Na'im|2009|ص=۶۲}}
کلمه ''مشرکان'' از ''شرک'' گرفته شده است.<ref name="Quran 4 U 9">{{Cite web|last=Ibn Kathir|authorlink=Ibn Kathir|title=Tafsir Ibn Kathir (English): Surah Al Tawbah|url=http://www.quran4u.com/Tafsir%20Ibn%20Kathir/009%20Taubah.htm|accessdate=11 March 2020|website=Quran 4 U|publisher=[[Tafsir]]}}</ref> {{صا|۹:۱–۱۵}}این اصطلاح گاهی به «مشرکین» نیز ترجمه می‌شود. مشرکین مکه که مخالف اسلام بودند در ابتدا ''مشرکین'' بودند.{{Sfn|Na'im|2009|ص=۶۲}}


== تاریخچه ==
== تاریخچه ==
محمد در ابتدای ظهور [[اسلام|اسلام]]، به‌طور خصوصی و عمدتاً در میان اقوام نزدیک و آشنایان نزدیک خود تبلیغ می‌کرد. در سال ۶۱۳ میلادی، پیامبر اسلام شروع به موعظه علنی کرد، که مخالفت شدید قبایل ثروتمند و پیشرو مشرک را که از دست دادن دین اجدادی خود و همچنین تجارت پردرآمد زیارتی خود می‌ترسیدند، دعوت کرد. این فرقه اعضای جامعه نوپای مسلمان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد و اغلب نوکیشان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. مشرکان، بسیاری از مسلمانان اولیه را به قتل رساند که مهم‌ترین آنها [[سمیه بنت خیاط|سمیه بنت خیاط]] و [[یاسر بن عامر]] بودند.<ref name="Ishaq">Muhammad ibn Ishaq. ''Sirat Rasul Allah''. Translated by Guillaume, A. (1955). ''The Life of Muhammad''. Oxford: Oxford University Press. {{شابک|0-19-636033-1}}</ref> {{صا|145}}<ref name="Saad3">{{Citation|last=Muhammad ibn Saad|title=The Companions of Badr|volume=3|year=2013|editor1=Translated by Bewley, A.|chapter=Kitab al-Tabaqat al-Kabir|place=London|publisher=Ta-Ha Publishers}}</ref> {{صا|178}}<ref name="Saad8">{{Citation|last=Muhammad ibn Saad|title=The Women of Madina|volume=8|pages=185–186|year=1995|editor1=Translated by Bewley, A.|chapter=Kitab al-Tabaqat al-Kabir|place=London|publisher=Ta-Ha Publishers}}</ref>
محمد در ابتدای ظهور [[اسلام]]، به‌طور خصوصی و عمدتاً در میان اقوام نزدیک و آشنایان نزدیک خود تبلیغ می‌کرد. در سال ۶۱۳ میلادی، پیامبر اسلام شروع به موعظه علنی کرد، که مخالفت شدید قبایل ثروتمند و پیشرو مشرک را که از دست دادن دین اجدادی خود و همچنین تجارت پردرآمد زیارتی خود می‌ترسیدند، دعوت کرد. این فرقه اعضای جامعه نوپای مسلمان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد و اغلب نوکیشان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. مشرکان، بسیاری از مسلمانان اولیه را به قتل رساند که مهم‌ترین آنها [[سمیه بنت خیاط]] و [[یاسر بن عامر]] بودند.<ref name="Ishaq">Muhammad ibn Ishaq. ''Sirat Rasul Allah''. Translated by Guillaume, A. (1955). ''The Life of Muhammad''. Oxford: Oxford University Press. {{شابک|0-19-636033-1}}</ref> {{صا|145}}<ref name="Saad3">{{Citation|last=Muhammad ibn Saad|title=The Companions of Badr|volume=3|year=2013|editor1=Translated by Bewley, A.|chapter=Kitab al-Tabaqat al-Kabir|place=London|publisher=Ta-Ha Publishers}}</ref> {{صا|178}}<ref name="Saad8">{{Citation|last=Muhammad ibn Saad|title=The Women of Madina|volume=8|pages=185–186|year=1995|editor1=Translated by Bewley, A.|chapter=Kitab al-Tabaqat al-Kabir|place=London|publisher=Ta-Ha Publishers}}</ref>


== پانویس ==
== پانویس ==
<references />
{{پانویس}}
 
{{درجه‌بندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=بله|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}}
 
[[رده:شرک]]
[[رده:اسلام]]
[[رده:بی‌خدایی]]
[[رده:خداباوری]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۷

مشرکان (عربی: الْمُشْرِکِین، عربی: الْمُشْرِکُون، یا به صورت مفرد عربی: مُشْرِک) یا به صورت مفرد، مشرک، جمعیتی از اعراب بودند که در اوایل قرن هفتم میلادی با پیامبر اسلام محمد و پیروان او که مسلمانان نام داشتند، به مخالفت پرداختند. مسلمانان این گروه را به خاطر عدم باور به خدای یگانه و شریک گرفتن برای او، با عنوان مشرکان می‌خواندند. این گروه بت‌های زیادی را می‌پرستند. رهبران آنها بیشتر از قریش بودند.

لغت‌شناسی

کلمه مشرکان از شرک گرفته شده است.[۱] : ۹:۱–۱۵ این اصطلاح گاهی به «مشرکین» نیز ترجمه می‌شود. مشرکین مکه که مخالف اسلام بودند در ابتدا مشرکین بودند.[۲]

تاریخچه

محمد در ابتدای ظهور اسلام، به‌طور خصوصی و عمدتاً در میان اقوام نزدیک و آشنایان نزدیک خود تبلیغ می‌کرد. در سال ۶۱۳ میلادی، پیامبر اسلام شروع به موعظه علنی کرد، که مخالفت شدید قبایل ثروتمند و پیشرو مشرک را که از دست دادن دین اجدادی خود و همچنین تجارت پردرآمد زیارتی خود می‌ترسیدند، دعوت کرد. این فرقه اعضای جامعه نوپای مسلمان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد و اغلب نوکیشان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. مشرکان، بسیاری از مسلمانان اولیه را به قتل رساند که مهم‌ترین آنها سمیه بنت خیاط و یاسر بن عامر بودند.[۳] : 145 [۴] : 178 [۵]

پانویس

  1. Ibn Kathir. "Tafsir Ibn Kathir (English): Surah Al Tawbah". Quran 4 U. Tafsir. Retrieved 11 March 2020.
  2. Na'im 2009, p. 62.
  3. Muhammad ibn Ishaq. Sirat Rasul Allah. Translated by Guillaume, A. (1955). The Life of Muhammad. Oxford: Oxford University Press. شابک ‎۰−۱۹−۶۳۶۰۳۳−۱
  4. Muhammad ibn Saad (2013), "Kitab al-Tabaqat al-Kabir", in Translated by Bewley, A. (ed.), The Companions of Badr, vol. 3, London: Ta-Ha Publishers
  5. Muhammad ibn Saad (1995), "Kitab al-Tabaqat al-Kabir", in Translated by Bewley, A. (ed.), The Women of Madina, vol. 8, London: Ta-Ha Publishers, pp. 185–186