|
|
| (۳۰ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| [[تصوف]]
| |
|
| |
|
| === [[تاریخچه پیدایش]] ===
| |
|
| |
| == پیدایش تصوف از هر لغتی مشتق شده باشد، قدر مسلّم این است که استعمال آن در روزگار محمد بن عبدالله، آخرین پیامبر الهی و پیامبر [[مسلمانان]]، شناخته شده نبوده است و این کلمه از مصطلحات دوران حیات دو شخصیت بارز اسلام نیست. '''پانویس''' <ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=در کوی صوفیان|سال=1392|نام=سید تقی
| |
| (صالح علیشاه)|نام خانوادگی=واحدی|ناشر=تهران، نخل دانش|صفحه=49}}</ref> ==
| |
|
| |
| ==== [[شواهد نبود تصوف در زمان پیامبر اسلام]] ====
| |
|
| |
| == در زمان [[احمد بن عبدالله بن محمد بحرانی|محمد بن عبدالله]] پیروان آن حضرت را به ایمان و اسلام نسبت می دادند و مسلم و مومن می نامیدند و آنان که صحبت پیامبر مسلمانان را درک کرده بودند، صحابه نامیده می شدند و نسل بعد از آن ها یعنی آنان که با صحابه محشور بودند تابعین خوانده می شدند. بعد اسم عابد و زاهد به میان آمد و سپس زهاد و عباد بر جمعی گفته شد که از دنیا به زعم خود کناره جستند و خود را کاملاً وقف عبادت و ریاضت نمودند و تقریباً طریقه و روش خاصی به وجود آوردند، تا اینکه در حدود اوائل قرن دوم هجری کم کم اسم صوفی و طریقه تصوف پیدا شد و گفتند تصوف عبارت است از همان ریاضت نفس و ترک دنیا و مجاهده برای بیرون آمدن از هر خوی بد و داخل به هر طریق خوب.'''پانویس''' <ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=عارف و صوفی چه می گویند|سال=1390|نام=جوادآقا|نام خانوادگی=تهرانی|ناشر=تهران، آفاق|صفحه=33}}</ref> ==
| |
|
| |
| == شاهد دیگر بر [[نبود صوفیه در عصر پیامبر اسلام]]، ''مؤسس این جریان'' است. زیرا اولین کسی که در میان مسلمانان این نام بر او اطلاق شده، ''[[ابوهاشم کوفی شامی]]''، از بزرگان صوفیان اواخر قرن دوم هجری، است و قبل از او کسی به این نام خوانده نشده است. حاصل آنکه [[تصوف]] در روزگار شکل گیری اسلام در میان مسلمانان وجود نداشت و این اصطلاح چنان از اسلام بیگانه است که کوچکترین جایگاهی برای آن در فرهنگ اسلامی وجود ندارد. '''پانویس''' <ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=موضع تشیع در برابر تصوف در طول تاریخ|سال=1378|نام=داوود|نام خانوادگی=الهامی|ناشر=قم، مکتب اسلام|صفحه=32}}</ref> ==
| |
| [[رده:تصوف]]
| |
| [[رده:پیدایش تصوف]]
| |
| [[رده:تاریخچه تصوف]]
| |
