حنین بن اسحاق عبادی: تفاوت میان نسخهها
(ابرابزار) |
(+رده:اهالی بغداد، +رده:اهالی بصره (هاتکت)) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | ||
[[رده:پزشکان دوره خلافت عباسی]] | |||
[[رده:درگذشتگان ۲۶۴ (قمری)]] | |||
[[رده:مترجمان یونانی-سریانی]] | |||
[[رده:اهالی بغداد]] | |||
[[رده:اهالی بصره]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۷
حنین بن اسحاق عبادی، معروف به ابوزید، از پزشکان و مترجمان نامدار عصر عباسی بود که در زبانهای یونانی، سریانی و عربی مهارت داشت. او پس از تحصیل در بصره و بغداد، در پزشکی شهرت یافت و در دربار خلفای عباسی به ویژه مأمون جایگاه یافت. حنین آثار و ترجمههای بسیاری در علوم پزشکی و فلسفی از خود بر جای گذاشت و در سال ۲۶۴ قمری درگذشت.
زندگی
حنین بن اسحاق عبادی، مکنی به ابوزید، از پزشکان و مترجمان برجسته عصر عباسی بود. او در زبانهای یونانی، سریانی و عربی مهارت داشت و از چهرههای شناختهشده در انتقال دانش پزشکی و فلسفی یونان به جهان اسلامی به شمار میآید.[۱]
حنین از مسیحیان نسطوری و بنا بر برخی گزارشها اصالتاً ایرانی بود. او در بصره به تحصیل علوم ادبی پرداخت و نزد ادیبان برجستهای مانند خلیل بن احمد فراهیدی دانش آموخت. سپس به بغداد رفت و در آنجا نزد پزشک مشهور یوحنا بن ماسویه به فراگیری طب پرداخت.[۲]
توانایی علمی او در پزشکی به سرعت شناخته شد و به همین سبب در دربار خلفای عباسی، از جمله در زمان مأمون، جایگاه و تقرب یافت. او افزون بر پزشکی، در ترجمه آثار علمی یونانی نیز نقش مهمی داشت و بسیاری از متون علمی و پزشکی را به عربی و سریانی ترجمه کرد. وی سرانجام در سال ۲۶۴ قمری درگذشت.[۳]
آثار
حنین بن اسحاق آثار فراوانی تألیف کرد و شمار نوشتهها و ترجمههای او را بیش از صد اثر دانستهاند.[۴]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «حنین بن اسحاق». دایرهالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.