عهد: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «‘’‘عهد’‘’، در لغت به معنای پیمان و تعهد نسبت به امری است و در قرآن و روایات بر لزوم وفای به آن تأکید فراوانی شده است. در فقه، عهد شرعی مانند نذر دارای شرایط و صیغهای خاص است و تخلف از آن مورد مؤاخذه قرار میگیرد؛ همچنین در روایات، وفای به...» ایجاد کرد) |
(+رده:اصطلاحات فقهی، +رده:اصطلاحات اخلاقی (هاتکت)، ابرابزار) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''عهد'''، در لغت به معنای پیمان و تعهد نسبت به امری است و در [[قرآن]] و [[روایات]] بر لزوم وفای به آن تأکید فراوانی شده است. در فقه، عهد شرعی مانند [[نذر]] دارای شرایط و صیغهای خاص است و تخلف از آن مورد مؤاخذه قرار میگیرد؛ همچنین در روایات، '''وفای به عهد''' از شاخصهای دینداری و نشانههای [[مؤمن]] برشمرده شده است. | |||
== | |||
== مفهومشناسی == | |||
== | عهد به معنای پیمان و تعهد نسبت به امری است. در منابع، تفاوت آن با میثاق چنین بیان شده که میثاق، تأکیدی بر همان عهد است. عهد شرعی نیز مانند نذر است و در تمام شرایط همان حکم را دارد؛ صیغه آن عاهدت الله یا ''علیّ عهدالله ان افعل کذا او اترکه'' خوانده میشود.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=عهد}}</ref> | ||
در قرآن | |||
در روایات | == در منابع اسلامی == | ||
در روایتی آمده است که شیطان به موسی | در [[قرآن]] و [[حدیث|روایات]] از وفای به عهد سخن بسیار آمده است. آیه «به عهد وفا کنید که عهد در [[قیامت]] مورد مؤاخذه و بازخواست قرار میگیرد» نماد این تأکید است. پیامبر اسلام در اینباره گفته است: «کسی که به عهد خود پایبند نباشد [[دین]] ندارد.» در روایات شیعی نیز این موضوع مورد اشاره قرار گرفته است. در روایتی آمده است که [[شیطان]] به [[موسی]] گفت هرگز با خدا عهد مبندد، زیرا هر کس با خدا عهد بندد، او شخصاً چنان تصمیم میگریند که نگذارد وی به عهد خود وفا کند. ابومالک از [[سجاد]]، امام چهارم شیعیان امامیه، دربارهٔ تمامی شرایع دینش پرسید و سجاد پاسخ دادند: «سخن حق، قضاوت به عدل، و وفای به عهد.» جعفر صادق نیز سه چیز را بدون عذر و بهانه دانستند: برگردانیدن امانت به دارندهاش (خواه نیک باشد یا بد)، وفای به عهد (خواه طرف مقابل از نیکان باشد یا بدان)، و احسان به پدر و مادر.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=عهد}}</ref> | ||
پانویس | |||
== پانویس == | |||
=== ارجاعات === | === ارجاعات === | ||
{{پانویس|۳|اندازه=ریز}} | {{پانویس|۳|اندازه=ریز}} | ||
=== منابع === | === منابع === | ||
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=فاختری|نام=عباسعلی|مقاله=عهد|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}} | |||
{{ | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | ||
[[رده:اصطلاحات اخلاقی]] | |||
[[رده:اصطلاحات فقهی]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۲:۴۹
عهد، در لغت به معنای پیمان و تعهد نسبت به امری است و در قرآن و روایات بر لزوم وفای به آن تأکید فراوانی شده است. در فقه، عهد شرعی مانند نذر دارای شرایط و صیغهای خاص است و تخلف از آن مورد مؤاخذه قرار میگیرد؛ همچنین در روایات، وفای به عهد از شاخصهای دینداری و نشانههای مؤمن برشمرده شده است.
مفهومشناسی
عهد به معنای پیمان و تعهد نسبت به امری است. در منابع، تفاوت آن با میثاق چنین بیان شده که میثاق، تأکیدی بر همان عهد است. عهد شرعی نیز مانند نذر است و در تمام شرایط همان حکم را دارد؛ صیغه آن عاهدت الله یا علیّ عهدالله ان افعل کذا او اترکه خوانده میشود.[۱]
در منابع اسلامی
در قرآن و روایات از وفای به عهد سخن بسیار آمده است. آیه «به عهد وفا کنید که عهد در قیامت مورد مؤاخذه و بازخواست قرار میگیرد» نماد این تأکید است. پیامبر اسلام در اینباره گفته است: «کسی که به عهد خود پایبند نباشد دین ندارد.» در روایات شیعی نیز این موضوع مورد اشاره قرار گرفته است. در روایتی آمده است که شیطان به موسی گفت هرگز با خدا عهد مبندد، زیرا هر کس با خدا عهد بندد، او شخصاً چنان تصمیم میگریند که نگذارد وی به عهد خود وفا کند. ابومالک از سجاد، امام چهارم شیعیان امامیه، دربارهٔ تمامی شرایع دینش پرسید و سجاد پاسخ دادند: «سخن حق، قضاوت به عدل، و وفای به عهد.» جعفر صادق نیز سه چیز را بدون عذر و بهانه دانستند: برگردانیدن امانت به دارندهاش (خواه نیک باشد یا بد)، وفای به عهد (خواه طرف مقابل از نیکان باشد یا بدان)، و احسان به پدر و مادر.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- فاختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عهد». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.