خشونت خانگی در اسلام

عدم خشونت به‌عنوان یکی از مفاهیم اخلاقی، در متون دینی به پیامبران، معصومین و برخی اندیشمندان نسبت داده شده است و از آن به‌عنوان رویکردی یاد می‌شود که در آن، اولویت‌بندی امور بر اساس اهم و مهم صورت می‌گیرد. در منابع تاریخی و دینی اسلامی، دوری از خشونت به‌عنوان یکی از ویژگی‌های منسوب به پیامبر اسلام، محمد بن عبدالله، معرفی شده است. در قرآن کریم نیز مسلمانان به پذیرش صلح و پرهیز از درگیری فراخوانده شده‌اند. در آیهٔ «اُدْخُلُوا فِي السِّلْمِ كَافَّةً» (بقره: ۲۰۸)، مؤمنان به ورود کامل در «سِلم» دعوت می‌شوند که در تفاسیر قرآنی از آن به صلح، سازش و پرهیز از نزاع تعبیر شده است. برخی مفسران «سِلم» را مفهومی گسترده‌تر از صرفِ عدم خشونت دانسته‌اند که ابعاد اجتماعی و رفتاری گسترده‌تری را در بر می‌گیرد. دینی که توسط پیامبر اسلام ارائه شد، دارای مجموعه‌ای از آموزه‌هاست که گسترش آن را در مناطق مختلف جهان تسهیل کرده است. در میان این آموزه‌ها، تأکید بر مدارا، نرم‌خویی و پرهیز از خشونت از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. این اصل که در آیات قرآن بر آن تأکید شده، از عوامل مؤثر در شکل‌گیری و توسعه جوامع مسلمان و موفقیت آنان در حوزه‌های گوناگون دانسته می‌شود. برخی آیات به شرح زیر می‌باشد:

• آیات عفو: در قرآن، آیاتی وجود دارد که بر «عفو» و پرهیز از مقابله به مثل تأکید دارند. این آیات، گذشت را به‌عنوان یکی از شیوه‌های مواجهه با نادرستی‌ها مطرح می‌کنند و در تفسیرهای اسلامی، عفو به‌عنوان یکی از مصادیق پرهیز از خشونت دانسته شده است. در این زمینه، در آیه‌ای از قرآن آمده است: «وَأَن تَعفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَلَا تَنسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ» (بقره: ۲۳۷)؛ که در آن، عفو به‌عنوان رفتاری نزدیک‌تر به تقوا معرفی شده و بر حفظ نیکوکاری در روابط اجتماعی تأکید شده است.