نشانه‌های ظهور

نشانه‌های ظهور اصطلاحی در اندیشهٔ مهدویت است و به مجموعهٔ رویدادهایی اطلاق می‌شود که در منابع اسلامی—به‌ویژه روایات مربوط به آخرالزمان و ظهور منجی—به عنوان مقدمات یا نشانه‌های نزدیک‌شدن به ظهورِ مهدی موعود ذکر می‌شوند.

مقدمه

نشانه های ظهور عبارت است از آن دسته از رخدادها که بر اساس پیش بینی ائمه شیعه،پیش از ظهور یا در آستانه ی آن یا همزمان یا پس از ظهور امام مهدی پدید می آید،پدید آمدن هریک از آن نشانه ها نویدی از ظهور امام مهدی و نزدیک تر شدن قیام جهانی موعود است.

تعداد نشانه های ظهور

بيش از دو هزار نشانه براى فرج، ظهور و رستاخير در كتب حديثى نقل شده كه مى توان آنها را به چهار دسته تقسيم نمود:

1. فِتَن: فتنه از ريشه فتن در لغت به معناى امتحان و آزمايش است.

2. مَلاحم: جمع ملحمه به معناى جنگ و كشتار است.

3. اشراط الساعه: اشْراط جمع شَرَط به معناى نشانه و سرآغاز است. ساعه به معناى رستاخير است. اشراط السّاعه، يعنى نشانه هاى رستاخير.

4. علائم ظهور: عَلائِم جمع عَلامَه از ريشه عَلَم به معناى نشانه است.

تقسیم بندی نشانه های ظهور

تقسیم بندی اول

نشانه های ظهور در یک تقسیم بندی کلی به چهار دسته تقسیم می شوند: اول:نشانه هایی که با فاصله ی زمانی قابل توجهی پیش از ظهور رخ می دهند. دوم:نشانه هایی که با فاصله ی بسیار اندک،پیش از ظهور اتفاق می افتند. سوم:نشانه هایی که همزمان با حادثه ی ظهور امام مهدی رخ می دهند. چهارم:نشانه هایی که با فاصله ی اندک پس از ظهور و پیش از قیام اتفاق می افتند.

تقسیم بندی دوم

در این تقسیم بندی نشانه های ظهور به دو بخش حتمی(نشانه های حتمی ظهور) و غیر حتمی(نشانه های غیر حتمی) تقسیم بندی میشوند.

تقسیم بندی سوم

در تقسیم بندی سوم ،نشانه های ظهور از جهت اتصال و عدم اتصال به ظهور منجی تقسیم بندی می شوند.

تقسیم بندی چهارم

در این بخش نشانه های ظهور به نشانه های عادی و غیر عادی تقسیم می شود.