فحش: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «'''فحش'''، '''ناسزا''' یا '''دشنام''' در زبان به معنای بهکارگیری سخنان زشت و نسبت دادن عیب به دیگران است. در منابع اسلامی، دشنام و بدزبانی رفتاری ناروا و ناسازگار با اخلاق دینی توصیف شده و به جای آن توصیه به ادب در سخن، بیان رفتارهای ناپسند ب...» ایجاد کرد) |
(+رده:دشنام، +رده:گناهان کبیره در اسلام، +رده:چالشهای اخلاقی (هاتکت)، ابرابزار) |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
== معناشناسی == | == معناشناسی == | ||
ناسزا یا دشنام به معنای فحش، سرزنش، طعنه و نسبت دادن عیب به دیگران است. لغتنگاران | ناسزا یا دشنام به معنای فحش، سرزنش، طعنه و نسبت دادن عیب به دیگران است. لغتنگاران دربارهٔ ریشه این واژه دو دیدگاه مطرح کردهاند: گروهی آن را ترکیبی از «دژ» به معنای بد و «نام» دانستهاند؛ یعنی «بدنام کردن». دیدگاه دیگر آن را مأخوذ از «دشتنام» به معنای «خطاب کردن با واژهای زشت» میداند.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=دشنام}}</ref> | ||
== در منابع اسلامی == | == در منابع اسلامی == | ||
دشنام دادن به معنای بدگویی از شخص و یاد کردن نام او به صورت ناخوشایند است و معادل عربی آن «شَتْم» و «بَذاء» است. در تعالیم اسلامی، دشنام و بهکارگیری الفاظ موهن بهشدت نکوهش شده و از رفتارهای ناسازگار با [[اخلاق دینی]] شمرده میشود.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | دشنام دادن به معنای بدگویی از شخص و یاد کردن نام او به صورت ناخوشایند است و معادل عربی آن «شَتْم» و «بَذاء» است. در تعالیم اسلامی، دشنام و بهکارگیری الفاظ موهن بهشدت نکوهش شده و از رفتارهای ناسازگار با [[اخلاق دینی]] شمرده میشود.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=دشنام}}</ref> | ||
در گزارشی تاریخی آمده است که [[علی بن ابیطالب]] در جریان [[جنگ صفین،]] هنگامی که شنید برخی یارانش از جمله [[حجر بن عدی]] و [[عمرو بن حمق]]، مردم [[شام]] را دشنام میدهند، آنان را از این کار بازداشت. او به جای ناسزاگویی، توصیه کرد کردارهای ناپسند دشمن را توصیف کنند و برای هدایت و اصلاح آنان دعا نمایند. در احادیث منسوب به [[پیامبر اسلام]] آمده است که بدزبانی و فحاشی با اسلام سازگار نیست و بهترین [[مسلمان]] کسی است که خوشخویتر باشد. در روایتی دیگر، بدزبانترین سخن و اخلاق پست بهعنوان بدترین بیماری اخلاقی معرفی شده است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | در گزارشی تاریخی آمده است که [[علی بن ابیطالب]] در جریان [[جنگ صفین،]] هنگامی که شنید برخی یارانش از جمله [[حجر بن عدی]] و [[عمرو بن حمق]]، مردم [[شام]] را دشنام میدهند، آنان را از این کار بازداشت. او به جای ناسزاگویی، توصیه کرد کردارهای ناپسند دشمن را توصیف کنند و برای هدایت و اصلاح آنان دعا نمایند. در احادیث منسوب به [[پیامبر اسلام]] آمده است که بدزبانی و فحاشی با اسلام سازگار نیست و بهترین [[مسلمان]] کسی است که خوشخویتر باشد. در روایتی دیگر، بدزبانترین سخن و اخلاق پست بهعنوان بدترین بیماری اخلاقی معرفی شده است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=دشنام}}</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
=== منابع === | === منابع === | ||
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=دشنام|دانشنامه=[[ | * {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=دشنام|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | ||
[[رده:چالشهای اخلاقی]] | |||
[[رده:دشنام]] | |||
[[رده:گناهان کبیره در اسلام]] | |||
نسخهٔ ۱۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۲:۵۸
فحش، ناسزا یا دشنام در زبان به معنای بهکارگیری سخنان زشت و نسبت دادن عیب به دیگران است. در منابع اسلامی، دشنام و بدزبانی رفتاری ناروا و ناسازگار با اخلاق دینی توصیف شده و به جای آن توصیه به ادب در سخن، بیان رفتارهای ناپسند بدون توهین، و دعا برای اصلاح دیگران شده است.
معناشناسی
ناسزا یا دشنام به معنای فحش، سرزنش، طعنه و نسبت دادن عیب به دیگران است. لغتنگاران دربارهٔ ریشه این واژه دو دیدگاه مطرح کردهاند: گروهی آن را ترکیبی از «دژ» به معنای بد و «نام» دانستهاند؛ یعنی «بدنام کردن». دیدگاه دیگر آن را مأخوذ از «دشتنام» به معنای «خطاب کردن با واژهای زشت» میداند.[۱]
در منابع اسلامی
دشنام دادن به معنای بدگویی از شخص و یاد کردن نام او به صورت ناخوشایند است و معادل عربی آن «شَتْم» و «بَذاء» است. در تعالیم اسلامی، دشنام و بهکارگیری الفاظ موهن بهشدت نکوهش شده و از رفتارهای ناسازگار با اخلاق دینی شمرده میشود.[۲]
در گزارشی تاریخی آمده است که علی بن ابیطالب در جریان جنگ صفین، هنگامی که شنید برخی یارانش از جمله حجر بن عدی و عمرو بن حمق، مردم شام را دشنام میدهند، آنان را از این کار بازداشت. او به جای ناسزاگویی، توصیه کرد کردارهای ناپسند دشمن را توصیف کنند و برای هدایت و اصلاح آنان دعا نمایند. در احادیث منسوب به پیامبر اسلام آمده است که بدزبانی و فحاشی با اسلام سازگار نیست و بهترین مسلمان کسی است که خوشخویتر باشد. در روایتی دیگر، بدزبانترین سخن و اخلاق پست بهعنوان بدترین بیماری اخلاقی معرفی شده است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «دشنام». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.