طالب بن ابوطالب: تفاوت میان نسخهها
(ابرابزار) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''طالب بن ابیطالب''' | '''طالب بن ابیطالب''' بزرگترین فرزند [[ابوطالب بن عبدالمطلب]] و [[فاطمه بنت اسد]] است. وی در جریان [[غزوه بدر]] به اجبار [[قریش|قریشیان]] همراه آنان شد اما به دلیل ناخشنودی از این سفر، به [[مکه]] بازگشت و پس از آن در تاریخ گزارش معتبری از او ثبت نشده است. | ||
== | == تبار == | ||
طالب بن ابیطالب فرزند ابوطالب بن عبدالمطلب و فاطمه بنت اسد است. او برادر [[علی بن ابیطالب]] محسوب میشود.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=طالب}}</ref> | |||
== زندگی == | |||
درباره حضور وی در غزوه بدر، روایتی از [[جعفر صادق]] نقل شده است. بنابر این گزارش، هنگامی که مشرکان قریش از [[مکه]] عازم میدان [[بدر]] شدند، فرزندان و نوادگان [[عبدالمطلب]] را نیز به اجبار همراه خود بردند که طالب بن ابیطالب از جمله آنان بود. گفته شده است که طالب در طول مسیر اشعار و رجزهایی میخواند که نشاندهنده ناخشنودی و کراهت وی از این سفر بود. قریشیان با شنیدن این رجزها، حضور او را مایه شومبختی و عامل شکست خود دانسته و او را ناچار به بازگشت کردند. در روایتی دیگر از جعفر صادق تصریح شده است که او در آن زمان [[ایمان]] آورده بود. سرنوشت او پس از جنگ بدر در تاریخ نامعلوم است و گزارش معتبری از دیدن او پس از آن واقعه در دست نیست.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=طالب}}</ref> | |||
درباره حضور وی در غزوه بدر، روایتی از صادق نقل شده است. بنابر این گزارش، هنگامی که | |||
در روایتی دیگر از صادق تصریح شده است که او در آن زمان ایمان آورده بود. سرنوشت او پس از جنگ بدر در تاریخ نامعلوم است و گزارش معتبری از دیدن او پس از آن واقعه در دست نیست.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=طالب}}</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
نسخهٔ ۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۲۵
طالب بن ابیطالب بزرگترین فرزند ابوطالب بن عبدالمطلب و فاطمه بنت اسد است. وی در جریان غزوه بدر به اجبار قریشیان همراه آنان شد اما به دلیل ناخشنودی از این سفر، به مکه بازگشت و پس از آن در تاریخ گزارش معتبری از او ثبت نشده است.
تبار
طالب بن ابیطالب فرزند ابوطالب بن عبدالمطلب و فاطمه بنت اسد است. او برادر علی بن ابیطالب محسوب میشود.[۱]
زندگی
درباره حضور وی در غزوه بدر، روایتی از جعفر صادق نقل شده است. بنابر این گزارش، هنگامی که مشرکان قریش از مکه عازم میدان بدر شدند، فرزندان و نوادگان عبدالمطلب را نیز به اجبار همراه خود بردند که طالب بن ابیطالب از جمله آنان بود. گفته شده است که طالب در طول مسیر اشعار و رجزهایی میخواند که نشاندهنده ناخشنودی و کراهت وی از این سفر بود. قریشیان با شنیدن این رجزها، حضور او را مایه شومبختی و عامل شکست خود دانسته و او را ناچار به بازگشت کردند. در روایتی دیگر از جعفر صادق تصریح شده است که او در آن زمان ایمان آورده بود. سرنوشت او پس از جنگ بدر در تاریخ نامعلوم است و گزارش معتبری از دیدن او پس از آن واقعه در دست نیست.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «طالب». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.