کاربر:Omid/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخه‌ها

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
(ابرابزار)
خط ۳: خط ۳:
با توجه به این‌که تعداد روزهای ماه‌های قمری ممکن است ۲۹ یا ۳۰ روز باشد، در صورتی‌که در غروب روز بیست‌ونهمِ ماه قمری، به دلیل ابری‌بودن آسمان یا بروز اختلاف در رؤیت هلال ماه، رؤیت به‌صورت قطعی انجام نگیرد، آن روز را «یوم‌الشک» می‌نامند.<ref>بحرانی، الحدائق الناضرة، ۱۴۰۵ق، ج ۱۳, ص ۴۲</ref>
با توجه به این‌که تعداد روزهای ماه‌های قمری ممکن است ۲۹ یا ۳۰ روز باشد، در صورتی‌که در غروب روز بیست‌ونهمِ ماه قمری، به دلیل ابری‌بودن آسمان یا بروز اختلاف در رؤیت هلال ماه، رؤیت به‌صورت قطعی انجام نگیرد، آن روز را «یوم‌الشک» می‌نامند.<ref>بحرانی، الحدائق الناضرة، ۱۴۰۵ق، ج ۱۳, ص ۴۲</ref>


«یوم‌الشک» در علم فقه دارای احکام ویژه‌ای است. بر اساس قاعدهٔ '''استصحاب'''، این روزِ مشکوک از نظر شرعی جزء ماه شعبان محسوب می‌شود؛ از این‌رو، روزه گرفتن در آن همچون دیگر روزهای ماه شعبان واجب نیست.<ref>خویی، موسوعة الإمام الخوئی، ۱۴۱۸ق، ج۲۱، ص۷۴</ref>


«یوم‌الشک» در علم فقه دارای احکام ویژه‌ای است. بر اساس قاعده‌ی '''استصحاب'''، این روزِ مشکوک از نظر شرعی جزء ماه شعبان محسوب می‌شود؛ از این‌رو، روزه گرفتن در آن همچون دیگر روزهای ماه شعبان واجب نیست.<ref>خویی، موسوعة الإمام الخوئی، ۱۴۱۸ق، ج‌۲۱، ص۷۴</ref>
اما می‌توان نیت روزه مستحبی یا قضا کرد.<ref>فاضل لنکرانی، تفصیل الشریعة، ۱۴۲۶ق، ص۳۳۴</ref>
 
اما می‌توان نیست روزه مستحبی یا قضا کرد.<ref>فاضل لنکرانی، تفصیل الشریعة، ۱۴۲۶ق، ص۳۳۴</ref>

نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۱۳

یوم الشک

با توجه به این‌که تعداد روزهای ماه‌های قمری ممکن است ۲۹ یا ۳۰ روز باشد، در صورتی‌که در غروب روز بیست‌ونهمِ ماه قمری، به دلیل ابری‌بودن آسمان یا بروز اختلاف در رؤیت هلال ماه، رؤیت به‌صورت قطعی انجام نگیرد، آن روز را «یوم‌الشک» می‌نامند.[۱]

«یوم‌الشک» در علم فقه دارای احکام ویژه‌ای است. بر اساس قاعدهٔ استصحاب، این روزِ مشکوک از نظر شرعی جزء ماه شعبان محسوب می‌شود؛ از این‌رو، روزه گرفتن در آن همچون دیگر روزهای ماه شعبان واجب نیست.[۲]

اما می‌توان نیت روزه مستحبی یا قضا کرد.[۳]

  1. بحرانی، الحدائق الناضرة، ۱۴۰۵ق، ج ۱۳, ص ۴۲
  2. خویی، موسوعة الإمام الخوئی، ۱۴۱۸ق، ج۲۱، ص۷۴
  3. فاضل لنکرانی، تفصیل الشریعة، ۱۴۲۶ق، ص۳۳۴