نشانه‌های ظهور

نشانه‌های ظهور اصطلاحی در اندیشهٔ مهدویت است و به مجموعهٔ رویدادهایی اطلاق می‌شود که در منابع اسلامی—به‌ویژه روایات مربوط به آخرالزمان و ظهور منجی—به عنوان مقدمات یا نشانه‌های نزدیک‌شدن به ظهورِ مهدی موعود ذکر می‌شوند.

مقدمه

نشانه های ظهور عبارت است از آن دسته از رخدادها که بر اساس پیش بینی ائمه شیعه،پیش از ظهور یا در آستانه ی آن یا همزمان یا پس از ظهور امام مهدی پدید می آید،پدید آمدن هریک از آن نشانه ها نویدی از ظهور امام مهدی و نزدیک تر شدن قیام جهانی موعود است.

تقسیم بندی نشانه های ظهور

تقسیم بندی اول

نشانه های ظهور در یک تقسیم بندی کلی به چهار دسته تقسیم می شوند: اول:نشانه هایی که با فاصله ی زمانی قابل توجهی پیش از ظهور رخ می دهند. دوم:نشانه هایی که با فاصله ی بسیار اندک،پیش از ظهور اتفاق می افتند. سوم:نشانه هایی که همزمان با حادثه ی ظهور امام مهدی رخ می دهند. چهارم:نشانه هایی که با فاصله ی اندک پس از ظهور و پیش از قیام اتفاق می افتند.

تقسیم بندی دوم

در این تقسیم بندی نشانه های ظهور به دو بخش حتمی(نشانه های حتمی ظهور) و غیر حتمی(نشانه های غیر حتمی) تقسیم بندی میشوند.

تقسیم بندی سوم

در تقسیم بندی سوم ،نشانه های ظهور از جهت اتصال و عدم اتصال به ظهور منجی تقسیم بندی می شوند.

تقسیم بندی چهارم

در این بخش نشانه های ظهور به نشانه های عادی و غیر عادی تقسیم می شود.