ذوالبجادین

ذوالبِجادین، به معنای «دارای دو گلیم»، لقب عبدالله بن عبد نُهم بن عفیف مُزَنی از صحابه پیامبر اسلام بود که به گزارش منابع سیره، مورد توجه و علاقه محمد قرار داشت و در سفر تبوک درگذشت.

زندگی

ذوالبجادین لقب عبدالله بن عبد نهم بن عفیف مزنی، از صحابیان پیامبر اسلام، بود. او در کودکی پدر خود را از دست داد و عمویش سرپرستی او را بر عهده گرفت. هنگامی که از بعثت محمد و دعوت او آگاه شد، تصمیم گرفت به مدینه رفته و اسلام بیاورد. عموی او با این تصمیم مخالفت کرد و او را از رفتن بازداشت و اموال و حتی جامه‌هایش را از او گرفت. عبدالله در این وضعیت، گلیم کهنه‌ای را دو نیم کرد: نیمه‌ای را به کمر بست و نیمه دیگر را بر دوش افکند و راهی دیدار پیامبر شد؛ در نقلی دیگر، این گلیم را مادر او برایش فراهم کرده بود.

پس از آن‌که عبدالله به نزد پیامبر اسلام رسید، محمد از نام او پرسید. او پاسخ داد نامش «عبدالعُزّی» است. در منابع آمده است که پیامبر این نام را نپذیرفت و نام او را «عبدالله» نهاد و به سبب پوشیدن همان دو گلیم، او را «ذوالبجادین» لقب داد. در گزارش‌های تاریخی، عبدالله به عنوان فردی شاعر معرفی شده و گفته‌اند در برخی از غزوات، راهنمایی مسیر را بر عهده داشته است. او در سفر تبوک درگذشت و در منابع آمده است که پیامبر اسلام شخصاً بر سر قبر او حاضر شد، در تدفین او مشارکت کرد و برای او دعا نمود و اظهار رضایت از او را با دعایی خطاب به خداوند بیان کرد. در روایتی دیگر، وجه این لقب چنین توضیح شده که او در یکی از سفرها دو گلیم به تن داشت و از این رو به «ذوالبجادین» شهرت یافت.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ذوالبجادین». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.