قاضی عبدالجبار
| ابوالحسن عبدالجبار بن احمد | |
|---|---|
| پرونده:Abd al-Jabbar ibn Ahmad.jpg | |
| متولد | ۹۳۵ میلادی اسدآباد (همدان)، ایران |
| محل زندگی | اسدآباد، بغداد، ری |
| دیگر نامها | قاضی عبدالجبار |
| سالهای فعالیت | ۳۵۹-۴۱۵ هجری قمری ، ۹۶۹-۱۰۲۴ میلادی |
| آثار | المغني في أبواب التوحيد و العدل |
| دوره | آل بویه |
| دین | اسلام |
| مذهب | شافعی |
| منصب | قاضیالقضات |
عبدالجبار بن احمد بن عبدالجبار همدانی اسدآبادی، مکنی به ابوالحسین، قاضی و متکلم معتزلی بود. او در علم اصول و کلام مهارت داشت و در روزگار خود از برجستهترین چهرههای معتزله بهشمار میرفت. در منابع، از او به عنوان شیخ معتزلیان یاد شده و لقب قاضیالقضاة برای او شهرتی ویژه داشته است. وی در سال ۴۱۵ هجری در ری درگذشت.
زندگی
عبدالجبار بن احمد بن عبدالجبار همدانی اسدآبادی، مکنی به ابوالحسین، قاضی بود و در علم اصول و کلام تبحر داشت. او در عصر خود شیخ معتزلیان شمرده میشد و در میان آنان به لقب قاضیالقضاة شهرت داشت؛ چنانکه در منابع آمده است که این لقب را برای کسی جز او به کار نمیبردند.[۱]
عبدالجبار در سال ۴۱۵ هجری در ری درگذشت.[۲]
آثار
از تألیفات عبدالجبار این آثار یاد شده است:[۳]
- تنزیه القرآن عن المطاعن
- الامالی
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عبدالجبّار». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.