بدون جعبه اطلاعات
بدون تصویر

غیرت

از اسلامیکال
نسخهٔ تاریخ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۱:۲۸ توسط Islambot (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «‘’‘غیرت’‘’ حالتی درونی و اخلاقی به معنای عدم پذیرش دخالت و مشارکت دیگران در حریم و امور مورد علاقه و اختصاصی انسان است که در فرهنگ اسلامی بر ابعاد فردی، اجتماعی، ناموسی و دینی آن تأکید فراوان شده است. در آموزه‌های دینی، حفظ حریم‌ها نشانه...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

‘’‘غیرت’‘’ حالتی درونی و اخلاقی به معنای عدم پذیرش دخالت و مشارکت دیگران در حریم و امور مورد علاقه و اختصاصی انسان است که در فرهنگ اسلامی بر ابعاد فردی، اجتماعی، ناموسی و دینی آن تأکید فراوان شده است. در آموزه‌های دینی، حفظ حریم‌ها نشانه ایمان، عفت و کرامت انسانی شمرده شده و از غیرت‌ورزی نابجا و بدگمانی بی‌مورد نهی گردیده است.

مفهوم‌شناسی

غیرت در منابع لغوی به معنای کراهت و نفرت طبع از مداخله یا مشارکت دیگری در امور محبوب و اختصاصی شخص تعریف شده است؛ به گونه‌ای که عدم وجود این حالت در مرد، به عنوان دگرگونی و انحراف قلب توصیف می‌شود. در این چارچوب، غیرت‌ورزی به مقتضای پاسداری از حریم احکام شرعی، ناموس و کرامت انسانی پیوند یافته و ریشه در ساختار اخلاقی انسان دارد.[۱]

جایگاه در قرآن و روایات

در متون اسلامی، وجود غیرت به خداوند نسبت داده شده و مبنای تشریع محرمات، تعیین حدود شرعی و نهی از رفتارهای ناشایست و تجسس در حریم دیگران دانسته شده است. بر اساس سخنان محمد، پیامبرانی چون ابراهیم به این صفت شناخته می‌شدند و پیامبر اسلام خود را دارای بالاترین درجه این خصلت معرفی می‌کرد. همچنین در روایات، نگاه عمدی به حریم و عورت دیگران به شدت نهی شده و نشانه نفاق دانسته شده است.[۲] در کلام علی بن ابی‌طالب، میزان غیرت مرد با بزرگواری، شرافت و عفت او سنجیده می‌شود. همچنین وی از بی‌تفاوتی برخی مردمان در قبال روابط نامناسب و اختلاط‌های اجتماعی در کوفه گلایه کرده و خواستار حفظ حیا و غیرت خانوادگی شده است. علی بن موسی‌الرضا نیز بی‌تفاوتی در برابر تعدی مهاجمان به حریم خانه و خانواده را نکوهش کرده و ایستادگی در برابر آنان را وظیفه‌ای دینی شمرده است.[۳] در روایتی دیگر، جعفر صادق نقل کرده است که در میان اسیران جنگی، فردی به دلیل دارا بودن پنج صفت اخلاقی از جمله غیرت نسبت به ناموس، سخاوت، راستگویی، شجاعت و خوش‌اخلاقی از مجازات رهایی یافت و پس از آن اسلام آورد و در یکی از نبردها کشته شد.[۴]

تمایز غیرت ممدوح و غیرت زن

در روایات اسلامی میان غیرت مرد و غیرت زن تفکیک شده است؛ به گونه‌ای که غیرت مرد به عنوان عامل صیانت از حریم خانواده و احکام الهی هم‌ردیف با ایمان تلقی شده، اما رشک و غیرت‌ورزی زن در زمینه ازدواج مجدد شوهر یا احکام مجاز شرعی، به سبب ایجاد تعارض با تشریع الهی، فراتر رفتن از حدود و تجاوز توصیف گردیده است. بر اساس نقل ام‌سلمه، وی هنگام خواستگاری پیامبر به دلیل حساسیت و رشک‌ورزی زنانه دچار تردید بود، اما پیامبر با دعا از خداوند خواست که این حالت را از وی بزداید.[۵]

غیرت نابجا

آموزه‌های اسلامی با وجود ستایش غیرت‌ورزی، از غیرت بی‌مورد و سوءظن افراطی نهی کرده‌اند. بر پایه سخنان علی بن ابی‌طالب، غیرت‌ورزی نابجا و شکاکیت بی‌دلیل موجب سوق دادن افراد پاکدامن به سوی انحراف و بیماری روحی می‌شود؛ از این رو حفظ تعادل و اکتفا به حدود احکام مشروع الهی برای پرهیز از سخت‌گیری‌های بی‌اساس ضروری شمرده شده است.[۶]

بازتاب در رویدادهای تاریخی

صفت غیرت در رویدادهای سیاسی و تاریخی صدر اسلام نیز به عنوان انگیزه دفاع از عدالت و مقابله با ستم مطرح بوده است. بر اساس گزارش حسن بصری، پس از کشته شدن حجر بن عدی و یارانش در دوران حکومت معاویه، یکی از فرماندهان تابعین در خراسان پس از خطبه‌ای پیرامون لزوم غیرت‌ورزی مسلمانان در برابر این رخداد، آرزوی مرگ کرد و پیش از غروب همان روز درگذشت.[۷]

پانویس

ارجاعات

منابع

اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «غیرت». دایره‌المعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.