ابراهیم آملی

ابراهیم آملی ملقب به تقی‌الدین از فقهای برجسته شیعه در قرن هشتم هجری بود که نزد علامه حلی و فخرالمحققین تحصیل کرد. او پس از رسیدن به درجه اجتهاد، به تدریس و فتوا اشتغال داشت و دارای دو اجازه‌نامه معتبر علمی از استادانش بود.

سرگذشت

ابراهیم آملی، فرزند حسین بن علی، از فقیهان شیعه در قرن هشتم هجری بود. وی ملقب به تقی‌الدین و از شاگردان علامه حلی و فرزندش فخرالمحققین، محمد بن حسن حلی بود. پس از طی مراحل پیشرفته در فقه و اصول، به مقام اجتهاد رسید و به تدریس و صدور فتوا پرداخت. ابراهیم آملی دارای دو اجازه‌نامه علمی بود: یکی به تاریخ محرم ۷۰۹ هجری از علامه حلی و دیگری به تاریخ ۱۲ رمضان ۷۰۶ هجری از فخرالمحققین. وی در دوره خود دارای موقعیت علمی برجسته و ریاست عمومی در حوزه‌های دینی بود.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ابراهیم آملی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.