حیا

حیا

حیا حالت درونی و ذاتی بازدارندۀ زنان از زشتی. این صفت متعلق به زنان است. حیای زن، حالتی نفسانی در سرشت زن و حریم او در ارتباط با مردان است که مانع از انجام‌دادن کارهای ناپسند می‌شود و شامل حیا در پوشش، نگاه و صحبت‌کردن است. حیا در زنان به‌دلیل ظرافت و لطافت‌های بیشتر، اهمیت بیشتری دارد. امروزه با پیشرفت فناوری و گسترش روابط، حیا در بهینه‌سازی روابط، مهار غریزۀ جنسی، تضمین عفّت، سلامت روان و ایجاد جامعۀ مطلوب نقش دارد.

مفهوم‌شناسی

حیا به‌معنای شرم و آزرم،[۱] عدم نگاه آلوده به نامحرم[۲] و پرهیز از کارهایی است که ملامت، مجازات و هراس به دنبال دارد. همچنین برخی معتقدند که واژۀ حیا، از حیات گرفته شده است؛ چرا که بر اساس احساس گناه و شرم، امکان تغییر در زندگی انسان وجود دارد.[۳] ماهیت حیا به‌گونه‌ای است که علاوه بر بازداری از انجام‌دادن زشتی‌ها، انسان را به اعمال نیکو سوق می‌دهد.[۴]

حیای زن در آموزه‌های دین

در آموزه‌های دینی، زن نقش اساسی در عفّت‌گرایی، استحکام و پاکدامنی خانواده دارد و بی‌حیایی با ارزش او ناسازگار است.[۷] به فرمودۀ جعفر صادق حيا ده سهم است که یک سهم آن در مردان و نه سهم در زنان است.[۸]

منابع

ازلغت نامه دهخدا واژه حیا به شرم وازرم معنا شده است

۲.«حیا»، ویکی‌پرسش.

۳.نساجی، «حیا چیست؟»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.

۴.رضاپور و گلی‌زاده، «بررسی و تحلیل مفهوم حیا در متون عرفانی با تأکید بر مشرب عرفانی بغداد و خراسان»»، 1396ش، ص 40

۵.«حیای زن قبل و بعد از ازدواج»، وب‌سایت تبیان.

۶.نساجی، «حیا چیست؟»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.

۷.«حیای زن قبل و بعد از ازدواج»، وب‌سایت تبیان.