آیات آفاقی

آیات آفاقی اصطلاحی است برای اشاره به برخی از آیات قرآن است. دسته‌بندی آیات به آیات آفاقی و در مقابل آیات انفسی است.

معنای اصطلاحی و لغوی

واژه «افق» به معنای طرف و ناحیه، و جمع آن «آفاق» است. کلمه «افق» دو بار (در آیه ۷ سوره نجم و ۲۳ سوره تکویر) و کلمه «آفاق» یک بار در قرآن (در آیه ۵۳ سوره فصلت) ذکر شده است.

مراد از آیات آفاقی، آیاتی هستند که جدایی از نفس، انسان باید پیش از پرداختن به دیگران به خود بپردازد تا خدا را بشناسد. آیات آفاقی آیات مربوط به آفرینش خورشید، ماه و ستارگان با نظم حاکم بر آن‌ها، و نیز آفرینش انواع گیاهان، جانوران و کوه‌ها و دریاها و برکات آن که هر یک، آیه و نشانه‌ای بر حقانیت، علم، حکمت و عظمت و قدرت خداوند است، می‌شود.

در دیدگاه مفسران

در تفسیر مجمع البیان از قتاده نقل شده است که منظور از آیات آفاقی، جریاناتی است که خداوند در ملت‌های پیشین به وجود آورده است. سرنوشت امت‌هایی که پیامبران گذشته را تکذیب کردند.