تحمل حدیث

تحمل حدیث، به معنای درک یا اخذ حدیث را راوی قبلی است. این اصطلاح در علم الحدیث کاربرد دارد و به روش‌های مختلفی انجام می‌گیرد. به طور کلی، تحمل حدیث از ۸ روش ممکن است:

1. سماع: گرفتن حدیث از طریق مشافهه مستقیم که اولین روش تحمل حدیث و در صدر اسلام، تنها روش تحمل حدیث به شمار می‌رفت. در این روش، راوی باید مستقیم از استاد خود روایت را بشنود.
2. قرائت: عرضه یا قرائت حدیث از سوی شاگرد برای استاد و تایید یا تصحیح استاد نسبت به آن حدیث قرائت شده.
3. اجازه: تایید شاگرد از سوی استاد برای خواندن روایات بر دیگران، هرچند آن روایت را از استاد نشنیده باشد.
4. مناوله: دادن کتاب یا رساله نوشته شده، از سوی استاد به شاگرد و تایید نقل آن از زبان استاد.
5. مکاتبه: نوشتن حدیث یا دستور به نوشتن حدیث از سوی استاد به شخص دیگری، جهت ارائه به شاگرد.
6. اعلام: استاد اعلام نماید که آن روایت نقل شده از سوی شاگرد، مورد تایید اوست.
7. وصیت: وصیت استاد برای نقل روایت از روی کتابی مشخص در زمان نبود خودش از سوی شاگردش.
8. وِجاده: نقل روایت از سوی شاگرد، بدون درک استاد و با اطمینان به مستند بودن آن روایت به استاد.

پانویس

منابع

• صالح، صبحی (۱۳۹۱). علو حدیث و اصطلاحات آن. پنجم. ترجمهٔ عادل نادر علی. قم: اسوه. شابک ۶۷۸۹۶۴۸۶۵۳۰۰۷.