فمینیسم رادیکال

فمینیسم رادیکال شاخه‌ای از فمینیسم و یکی از تاثیرگذارترین نظریات بر روند شکل‌گیری نظام فکری زنان از اواخر دهه ۱۹۶۰ بوده است. بسیاری از پدیده‌های جدید و ساختارشکن در نگرش زنان نسبت به اجتماع و بازخوردهای جامعه نسبت به آنان حاصل تأثیرات فمینیسم رادیکال می‌باشد که برای اولین بار «فرهنگ زنانه» را به عنوان قالبی برای شاخصه‌های فرهنگی مطرح نمود. این جنبش در راستای سیاستگذاری‌های خود چهار مبحث را بر اساس کنش‌های اجتماعی و روابط زنان با مردان تبیین می‌نماید:

• بررسی رابطه تعاملات اجتماعی و تمایلات شخصی
• بررسی توانایی زنان در ادامه زندگی بدون حضور مردان
• بررسی تبعیضات و دگرگونیهای ناشی از مفاهیم جنس و جنسیت
• بررسی جایگاه اصلی زنان و برتری آنان نسبت به مردان

فمینیست‌های تندرو با فرض بی‌نیازی زنان از مردان به ترسیم فضای جدیدی می‌پردازند که با وعده‌هایی چون رفع سلطه مردان و رفع خشونت علیه زنان همراه است. آنان مردان را از نظر زیست‌شناسی خشن و سلطه جو می‌دانند. در سال ۱۹۶۹ مارلین دیکسون استاد روان‌شناسی دانشگاه شیکاگواز سردمداران روان‌شناسی فمینیسم رادیکال تصریح نمود: «بنیاد ازدواج اصلی‌ترین وسیله برای جاودانگی ظلم علیه زنان است و نقش زن به عنوان تابع در این بنیاد حفظ می‌شود. زن در نقش همسری، زنانی را خواهد آفرید که مانند خود در طول تاریخ اسیر ظلم باشند.».

منابع

منابع

• فرهمند، مریم؛ بختیاری، آمنه (۱۳۸۶). فمینیسم و خانواده. ج. ۱. روابط عمومی شورای فرهنگی _ اجتماعی زنان. ص. ۱۳۳.