خشونت خانگی در اسلام
عدم خشونت بهعنوان یکی از مفاهیم اخلاقی، در متون دینی به پیامبران، معصومین و برخی اندیشمندان نسبت داده شده است و از آن بهعنوان رویکردی یاد میشود که در آن، اولویتبندی امور بر اساس اهم و مهم صورت میگیرد. در منابع تاریخی و دینی اسلامی، دوری از خشونت بهعنوان یکی از ویژگیهای منسوب به پیامبر اسلام، محمد بن عبدالله، معرفی شده است.
در قرآن کریم نیز مسلمانان به پذیرش صلح و پرهیز از درگیری فراخوانده شدهاند. در آیهٔ «اُدْخُلُوا فِي السِّلْمِ كَافَّةً» (بقره: ۲۰۸)، مؤمنان به ورود کامل در «سِلم» دعوت میشوند که در تفاسیر قرآنی از آن به صلح، سازش و پرهیز از نزاع تعبیر شده است. برخی مفسران «سِلم» را مفهومی گستردهتر از صرفِ عدم خشونت دانستهاند که ابعاد اجتماعی و رفتاری گستردهتری را در بر میگیرد.[۱]
دینی که توسط پیامبر اسلام ارائه شد، دارای مجموعهای از آموزههاست که گسترش آن را در مناطق مختلف جهان تسهیل کرده است. در میان این آموزهها، تأکید بر مدارا، نرمخویی و پرهیز از خشونت از جایگاه ویژهای برخوردار است. این اصل که در آیات قرآن بر آن تأکید شده، از عوامل مؤثر در شکلگیری و توسعه جوامع مسلمان و موفقیت آنان در حوزههای گوناگون دانسته میشود. برخی آیات به شرح زیر میباشد:
- آیات عفو:
منابع
- ↑ حسینی شیرازی، محمد (۱۳۹۳). نفی خشونت در اسلام. قم: جلال الدین. ص. ۱۳.