ضیاءالدین راوندی

فضل‌الله بن علی بن عبیدالله حسنی راوندی، معروف به ضیاءالدین ابوالرضا راوندی، مفسر، محدث، شاعر و از عالمان امامی در سده ششم هجری بود. او آثاری در تفسیر قرآن، حدیث و قصص پیامبران تألیف کرد و سمعانی نیز از دیدار خود با او یاد کرده است. وی در حدود سال ۵۶۰ قمری درگذشت.

زندگی

فضل‌الله بن علی بن عبیدالله حسنی، مشهور به ابوالرضا ضیاءالدین راوندی، از عالمان امامیه و از دانشمندان برجسته در تفسیر و حدیث بود. سمعانی در نوشته‌های خود تصریح کرده است که او را دیده و در خانه‌اش به دیدارش رفته است؛ گزارشی که نشان‌دهنده شهرت و جایگاه علمی او در میان معاصرانش است.

درگذشت

به گزارش منابع، ضیاءالدین راوندی در حدود سال ۵۶۰ قمری درگذشته است.

آثار

از ضیاءالدین راوندی چند اثر علمی در حوزه‌های تفسیر و حدیث گزارش شده است، از جمله:

• «راست کافی» در تفسیر
• «الاربعین» در حدیث
• «قصص الانبیاء»

همچنین گفته شده است که آثار دیگری نیز تألیف کرده است که نام همه آن‌ها در منابع باقی نمانده است.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «راوندی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.

{{درجه‌بندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامه‌ها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=